Verhalen uit Absurdistan

Boikpijn en poepen

IMG_0628

Doesburg - Hij is vier en zit naast een enorme mand lego. Uit de berg plastic steentjes vist hij meedogenloos de infiltranten op: een draadje, een soldaatje, een kapot bordje van een serviesje. “Mag niet”, luidt steevast zijn commentaar.

Hij rochelt als een oude man en haalt veelvuldig zijn neus op. “Neusamandelen”, had zijn moeder gezegd toen ze hem afleverde. Hij komt logeren. Een nachtje. Dat het idee zeker niet van hem kwam, heeft hij ons al luidkeels te kennen gegeven. Het begon nochtans veel belovend.

Stoer kwam hij op zijn sportschoentjes aangetrippeld. Zijn moeder had hem verteld dat we naar de bergen gingen en daar had je stevige schoenen voor nodig. Even dreigde een ongemakkelijk moment toen de honden aan hun welkomstritueel wilden beginnen door ieder aan een sportschoen te snuffelden. Het gevaar werd vroegtijdig in de kiem gesmoord. “Ik ben bong voor lullie,” sprak hij ferm tegen de honden nadat hij zich veilig achter mijn benen verschool.

Hij had niet op of omgekeken toen zijn moeder in de auto stapte en wegreed. We gingen immers naar de bergen. Dus stapten wij eveneens in de auto en reden naar de zandverstuivingen die op het plateau liggen. In de auto trakteerde hij ons op de wereld van een vierjarige. Er reed een grote brommer voor ons en hij maakte zich zorgen dat de bestuurder kon falle. Gelukkig kon je in een auto niet falle. Op een fiets weer wel. Een hond kon niet op een fiets. Dat vond hij zó grappig dat hij giechelde en zachtjes zong: “mag niet, kan niet.”

Op de zandverstuiving rende hij verrukt de berg op, zijn korte beentjes zakten  diep in het rulle zand. Boven op de berg stootte hij oerkreten uit, zoals alleen mannen dat doen. Bij de driede berg, hij stak triomfantelijk drie vingers op, werd hij moe. “Ik ben nog maar vier hoor, luidde het verweer. In de auto terug was de hond waar hij zo bong voor was, zacht genoeg om een hoofd op te leggen.

Toen de schemer de laatste repen licht naar de volgende dag verjoeg, werd hij stil. Op een toon van: ‘jongens het is mooi geweest, we moesten maar weer eens op huis aan’, deelde hij mee dat hij naar mama ging. We moesten hem teleurstellen. Vannacht sliep hij hier. “Hier?” Zijn verbijstering was niet gespeeld. Voor de zekerheid vroeg hij het nog maar eens: “Ik slaap toch bij mama?” Toen we van nee schudden begon hij zachtjes te jammeren. Het jammeren werd afgewisseld met een smeekbede -echt niet? – en toen een beschuldiging: ik fin lullie niet lief. Op onze beurt spraken we sussende woorden en smeekten hem niet langer te huilen.

Boikpijn

Gewend als hij was bij de eerste kik zijn zin te krijgen, begreep hij niet wat er gebeurde. Al twee uur huilde en stampvoette hij, maar nog altijd was zijn moeder hem niet komen halen. Hij ging over op een nieuw repertoire: Hij wees op zijn buik en liet zich voor de volledigheid kronkelend op de grond vallen. “Oh-wow-wow-wow boikpijn. Hele zere boikpijn”. Zijn billen fungeerden als as waarop zijn lichaam luid kermend rondjes draaide. We susten, wilden hij soms een ijsje? Jawel dat wilde hij wel en hij nam gretig likjes tussen het jammeren door, maar zijn moeder kwam niet. Het ijs was op. Furieus was hij nu. Stampvoetend schoot hij in een razende colére waaruit hij kokhalzend naar boven kwam.

We aaiden over zijn bol, maar hij schudde ons af. De vijand moet je op afstand houden. Daarbij was het hoog tijd voor wat psychologische oorlogsvoering: “ik fin lullie niet lief. Ik is bong, ik is bong voor lullie.” Na drie uur gestreden te hebben waarbij wij op het punt stonden de witte vlag, of dan toch in ieder geval zijn moeder te overhandigden, viel hij midden in de strijd in slaap.

De volgende morgen vatte hij de situatie in een woord samen: wakker! En nu we toch wakker waren, kon zijn moeder hem meteen komen halen. Hij had zich toch braaf aan de afspraak gehouden? Het nachtje zat er op. Hij mocht naar huis. Met dichte ogen van de slaap waarin we getuimeld waren, zochten we op de tast naar de rede. De rede met een vierjarige. “Mama komt vanavond zei ik voorzichtig, beducht op een nieuwe strijd. Zijn lipje bibberde even en toen zei hij met een zucht: “Ok, ik moet poepen.”

19 Responses to “Boikpijn en poepen”

  1. aldert1946

    Het leven van een oppas gaat niet over rozen, maar wordt gekenmerkt door slaapgebrek en andere ongemakken. Sterkte met jullie herstel. Weer heerlijk beschreven.

    Beantwoorden
  2. zaborie

    Die wegschietende moeder zag de bui al hangen. En dat jongetje heeft toch nog wat geleerd. het leven is niet overzichtelijk te maken als een doos Lego . Volgende keer wordt het vast gezelliger. Hartstikke leuk verhaal.

    Beantwoorden
  3. Ann

    Doet me denken aan mijn zoon toen hij drie was en erg boos op mij omdat ik hem naar school bracht. Telkens als ik hem ging ophalen stond hij daar met de armen ferm over elkaar geslagen en weigerde mee te komen. Ik tilde hem dan op, maar op één of andere manier liet hij zich dan ondersteboven hangen. Ik heb het nooit gedaan, maar soms had ik dan zo’n zin om dat ros hoofdje even over de stoeptegels te laten schuren; ‘t kindje even te scalperen. Ondertussen valt er met zoon heel goed te praten. En volgens mij hebben lullie dat heel goed gedaan, hij zal nu wel weten welk vlees hij in de kuip heeft :).

    Beantwoorden
    • Anneke de Bundel

      Ik heb mijn eigen zoon ook regelmatig mogen voortsleuren over straat omdat hij een andere moeder wilde. Ik heb er van geleerd dat ik heel stoïcijns in een winkel kan staan of op straat kan lopen met een krijsend kind:)

      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 3.093 andere volgers

%d bloggers like this: