Verhalen uit Absurdistan

Het winkeltje

IMG_4540

DoesburgZe zijn er allemaal vandaag; de man met het hoofd dat schuil gaat achter de veel te brede bril;  de moeder van de politica, ver over de tachtig maar in het schaarse licht nog altijd jeugdig; de man uit het naburige dorp wiens handen ieder dood gewaand apparaat tot leven kunnen wekken; de vrouw met het zwartgeverfde haar die overdadig naar parfum ruikt.

Ze zitten rond de kleine tafel. Zij die er niet bij kunnen zijn, houden ons gezelschap vanaf het kastje, bijeengehouden in fotolijstjes.

De man met de brede bril heeft zijn hondje op schoot getrokken. Afwezig streelt hij de vacht. Het hondje steekt zijn snuit in de lucht in de richting van het fotolijstje, alsof hij zo de geur van zijn overleden vrouwtje kan opsnuiven.

De eigenaresse, ooit uit een Joegoslavisch land de Hollandse polder ingetuimeld, wijst op de schaaltjes op tafel. “Eet, het is gezond!” Zolang ik haar ken, prijst ze alle koekjes en lekkernijen aan als medicijnen. De volkoren biscuitjes zijn goed voor de stoelgang, de gembergebakjes stimuleren de doorbloeding , de mueslirepen kalmeren de maag. Als ik mijn hoofd in ontkenning schud, slaakt ze een zucht. “Neem dan in ieder geval een dropje. Dat helpt overal tegen.”

Voor me staat de kast vol beduimelde cd-hoesjes die muziek van eigen bodem, uit Afrika of Spanje bewaren en die ooit door iemand zijn weggedaan. Zoals Raimundo Amador, de Spaanse Flamencozanger die ik ruim twintig jaar geleden op een plein in Madrid blues hoorde spelen. Juist dat live concert vond ik in de stoffige kast terug.

Kuifje

Naast de cd’s, planken vol Nederlandse literatuur. Er staat een trapje voor de kast om bij de bovenste boeken te geraken, maar alleen de onnozelen gaan de strijd met de te volle planken aan.

En dan, pas op, het opstapje naar de kamer erachter. Kuifje, bewaakt samen met Suske en Wiske de grens. Voorbij de strips, het rek met kleding en schoenen. Hoeveel stukken heb ik daar niet uit de rekken gevist? Bergschoenen voor de jongste, een leren broek voor de oudste. Roze pumps met zilveren hakken voor de derde. Een zwarte sweater met een duivel op de voorkant voor de enige zoon.

Als ik mijn stoel naar achter zou schuiven zou ik tegen vazen van Duits aardewerk uit het begin van de vorige eeuw stoten of tegen pastelkleurige eierdopjes uit de jaren vijftig. Het zou me op een lichte frons van hem komen te staan. Zijn wenkbrauwen zouden even worden opgetrokken en met zijn accent dat sporen van het Rijnland verraadt zou hij me vragen op te passen.

Rechts voorbij de fotolijstjes begint mijn kast. Bovenop liggen Hugo Borst en Geert Mak in steeds een andere uitgave van hetzelfde boek. Voor mijn categorie moet ik op mijn buik, plat op de vloer. Reisverhalen verdienen blijkbaar geen ooghoogte.

Op mijn buik in het smalle gangetje tussen boekenkast en boerenbontserviezen waan ik me in de verloren bibliotheek van Carlos Ruiz Zafón waar de hoofdpersoon een boek mag uitkiezen om het aan de vergetelheid te ontrekken. Met dat verschil dat ik een hele boekenplank aan de vergetelheid mag onttrekken. Nooteboom, Naipaul, Borges, Bob den Uyl. Iedere week wachten ze me op in de hoop door mij van hun plank gelicht te worden.

Als ik een week dreig over te slaan, brengt de eigenaar me op andere gedachten. Hij plukt me desnoods van straat. “Ik heb iets bijzonders voor je”, zegt hij dan opgewonden.

Vanachter de glazen toonbank met de antieke kassa, duikelt hij een boek over de zwarte renaissance van Spanje op. Zo bezit ik de geschiedenis van de Flamenco, de Spaanse film in de jaren veertig, Don Quijote in strip, het lot van de zigeuner in de Spaanse film en nog stapels boeken naast mijn bed, allemaal ontdekkingen die ik ooit ga lezen.

“Tsja, zegt de man met de te brede bril, terwijl ik door een boek over de Moorse invloed in Spanje blader. Voor ons houdt een theelichtje de brandnetelthee op temperatuur.

“Het zal wel even wennen worden.” Ik verlaat verdwaasd het 9e eeuwse Sevilla en kijk hem niet begrijpend aan.

Heeft hij het over het recente overlijden van zijn vrouw? “Ze stoppen er mee. Ze gaan met pensioen.”  Ik kijk naar de schaaltjes vol zoetigheid op tafel. Dan steek ik een handvol dropjes in mijn mond. Dat helpt immers overal tegen.

9 Responses to “Het winkeltje”

  1. margreet

    Waaaaat, stoppen ze ermee, zijn ze nou helemaal van God los??? Hoe moet dat nou met jouw reisboekenhonger, waar moeten we nog geborduurde schortjes, jaren zeventig theepotjes of damasten tafellakens scoren? Ik ruik de hondjes, ik hoor de nostalgische muziek, ik proef de dropjes. Met mijn ogen dicht rij ik er in een rechte lijn naar toe. In gedachten… Sweet memories!

    Beantwoorden
  2. Ann

    Gelezen met weemoedige glimlach. Ik krijg heimwee in jouw plaats, maar ik wist al dat je goed in bent in het overbrengen van leed :).

    Beantwoorden
  3. Janneke Jacobs

    Mooie beschrijving van een van de leukste winkeltjes van Doesburg. Wat jammer dat ze gaan stoppen. Nog veel betreurenswaardiger is het dat er veel te weinig van dit soort geweldige zaken overblijven.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 3.092 andere volgers

%d bloggers like this: