Verhalen uit Absurdistan

Paolo Conte leeft… in Vlaanderen

Minnewater Brugge

Minnewater Brugge

België - Ik ontvang een mail van een mevrouw die ik niet ken en die ook direct toegeeft dat ze mij niet kent maar mij desondanks uitnodigt naar Vlaanderen te komen. Om er te schrijven. Ik mag een stad uitkiezen, desnoods twee, en een muziekfestival. Tevens wil de mevrouw weten of ik wel van lekker eten hou, graag eens op een fiets rijd of liever wandel in een donker bos. Ik zeg gretig ja op alles.

‘s Nachts word ik door twijfel bekropen. Hoe komt die mevrouw aan mij?

Ik droom met enige regelmaat van een uitgever die mij wenend belt, smekend om vergiffenis omdat hij, hoe is het in godsnaam mogelijk, mijn epistels over het hoofd zag, en die nu, duizend maal excuus, alsnog alles zal uitgeven. Maar nu ik ben gevraagd over Vlaanderen te schrijven, word ik bevangen door blinde paniek. Is die mail wel voor mij? En als die niet voor mij is, voor wie dan wel?

Dat van dat bos is trouwens gelogen.  Ik voorzie hoe de onbekende mevrouw straks midden in de nacht wakker schiet,  zich realiseert dat ze, verdomd, de verkeerde heeft benaderd. Ze zal mij schoorvoetend mailen dat  - ja sorry hoor, heel vervelend allemaal –  de uitnodiging ene Sylvia Witteman geldt.

Na nachten van zelfkwelling  schrijf ik de mevrouw één zin: “Hoe komt u aan mij?”

Prompt komt het antwoord: “Ik heb u gevonden op internet. U werd aanbevolen, geen idee waarom. Heeft u al besloten waar u naar toe wilt?”

Enkele dagen later lees ik dat Witteman in een bittere strijd met Ikea verwikkeld is,  ze zit al weken vast op de bovenste verdieping van haar huis omdat een bed het trappengat blokkeert. Wellicht ziet de populaire columniste geen kans binnen afzienbare tijd naar Vlaanderen af te reizen? Ik stort me op het programma en kom uit bij een klein festival in de nabijheid van Antwerpen. Paolo Conte is de hoofdact. En omdat ik dacht dat Paolo Conte al dood was, lijkt me dat een goede keuze.

Ik ontvang wederom een mailtje van een mevrouw die ik ook niet ken. Zij neemt vanaf nu de taken van de eerste mevrouw over. Wij zullen veel mailcontact met elkaar hebben, belooft ze. Helaas kan zij mijn verzoek voor het kleine festival niet honoreren, Jazz Middelheim zit vol qua schrijvers. Kennelijk dachten er meer dat Conte dood was.

Brugge

Ik denk na over de steden: Brugge, Antwerpen, Gent. In gedachten streep ik Brugge door. Hier, aan het donkere water van de Coupure raakte een boze wolf te water nadat hij zeven geiten had misleid en met een buik vol stenen zijn dorst wilde lessen. Ik ben één van de weinige stervelingen die van de exacte locatie op de hoogte is, dankzij een oma die niet naliet te wijzen op het water voorbij het badkamerraam. “Daar”, zei ze. Zied’m nie? Zwemt ‘m nog altijd.”

Ik denk aan Aalst, dat niet op de lijst staat, en daarom alleen al aantrekkelijk is. Ik hou van steden waar niemand naar toe gaat. Van de schrijver Louis Paul Boon weet ik zeker dat hij dood is, al leeft hij honderd jaar na zijn geboorte meer dan ooit.

Ik vink uiteindelijk Mechelen aan omdat ik de stad niet ken. Ze maken er herdershonden dat weet ik wel. Hopelijk is het ras nog niet dood gewaand anders willen ze er straks allemaal naar toe.

Flanders is a festival #fiaf, is de slogan waarmee Vlaanderen deze zomer 280 festivals onder de aandacht brengt in het buitenland. Zolang Sylvia Witteman nog vast zit op haar zolder, mag ik voor haar waarnemen.

11 Responses to “Paolo Conte leeft… in Vlaanderen”

  1. Aldert Hazenberg

    De voorpret van een Verhaal is in het geval van Anneke ook al een verhaal, waarin je wordt uitgedaagd om naar het Verhaal uit te zien. -:)

    Beantwoorden
  2. Ann

    O, ik neem mij ook altijd voor om te dromen over een uitgever die bedelt om de twee eerste hoofdstukken van mijn boek in wording te mogen lezen en vervolgens me smeekt om verder te doen zodat het meesterwerk zo snel mogelijk kan uitgegeven worden. In plaats daarvan droom ik dat ik door een stad ren. Naakt. Met een massamoordenaar achter me aan. In. Een. Doodlopende. Straat. Los daarvan ben ik IKEA dankbaar dat jij naar een stad mag en dat ik dan weer kan genieten van je verhaal.

    Beantwoorden
    • Anneke de Bundel

      Wat is dat toch met mensen die naakt door steden rennen? In werkelijkheid gebeurt dat jammer genoeg nooit. Ik droom slechts dat ik van hoge trappen val, met m’n kleren aan. Dat dan weer wel.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 3.092 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: