Het Chinese jongetje
Doesburg - Op een donderdag in 1997 toen de herfstbladeren door de straten van een IJsselstadje dwarrelden, stond er een klein Chinees jongetje voor de deur. “Dag”, zei het jongetje, en lachte zijn ontbrekende voortandjes bloot. “Jij bent mijn nieuwe moeder. Ik heet Fu en dat betekent geluk.”
Toen de herfst in winter overging en de winter door de lente werd verjaagd, liep het jongetje naar zijn nieuwe moeder. “Ik word later architect.” Hij pakte een vel papier en tekende draken en tempels. “Hmm”, zei de nieuwe moeder, “maar architecten ontwerpen toch geen draken? ” “Deze architect wel”, sprak het jongetje. “Met draken versla je boze geesten.”
Toen de herfst meerdere malen in de winter overging en de winter door vele lentes werd verjaagd, zei het jongetje tegen zijn moeder: “Ik word kunstenaar en pakte een bus verf en voorzag het stadje van zijn tag. “Hmm””, zei de moeder, “maar wat als ik dat niet wil?” “ Jij bent jij en ik ben op zoek naar mij”, zei het jongetje en spoot de bus leeg. ”
Toen de kersenbloesems veertien jaar na de komst van het jongetje de straten van het IJsselstadje rozerood kleurden, zei het niet meer zo kleine jongetje tegen zijn niet meer zo nieuwe moeder: “Op een dag gaan wij samen naar China. “Als jij je naam eer aandoet”, lachte de moeder, schrijf ik het verhaal.
Voor mijn zoon, die zijn vleugels uitslaat
43 Reacties op “Het Chinese jongetje”
Zo ontzettend mooi.
Dank je. Zag alleen dat ik iets te snel geplakt had, waardoor de begin zin weg viel. Tsja het valt niet mee een kind groot wordt:)
.. wat mooi integer..
Dank je wel Jolka.
Anneke wat een prachtig en ontroerend verhaal!
Een moederhart schrijft en ontroert in weinig woorden meer dan in een dik boek..
Heel mooi.
Merci!
Heel erg mooi, compact en alleszeggend…
Dank je wel Raay, is soms moeilijk met persoonlijke dingen. maar fijn om te horen.
Wauw Anneke, wat schrijf je dat warm en ontroerend. En Poëtisch.
T is m’n kind he:)
Kleine kinderen worden groot, dat zien we dagelijks. Als ze op deze manier groot worden zijn het kinderen van liefde. Nog veel plezier en geluk met jullie allemaal samen.
Dank voor jouw lieve reactie
Prachtig! Ben echt benieuwd naar het vervolg (en jij ook zeker
)
Jawel, die komt wel op z’n pootjes terecht. Eerst het nest uit:)
Simpel verteld roerend verhaal, heel mooi . Wat een zoon
Dank je wel, ja zeg dat wel: wat een zoon:)
Echt tof mam! Zonder jou geen ik..
Pffff, tearjerker!
Tja en wat een moeder, onvoorwaardelijk!
Ja dat doen kinderen met je. Merci
Och Anneke, wat een prachtig verhaal.
Dank je wel Esmee. T is ook een prachtig jongen(tje)
Zo schoon. Laat ik dit nu maar snel gaan delen.
Dank mevrouw van de schoonste miniatuurtjes van het huiselijk geluk.
Ik ben eventjes op de topjes van mijn tenen terug je blog in geslopen omdat ik het verhaal nog eens wil lezen. Toen las ik je reactie en werd ik weer helemaal week.
wat een grote wijsheid in zo’n klein jongetje… en wat een geluk!
Yep, maar soms ook veel verdriet om wat kinderen wordt aangedaan en hoe dat z’n sporen achterlaat.
Prachtig verwoord, Anneke, jij en Fu delen elkaars geluk.
Vlieg, Fu, en vind…
Dank je Marion. En wij helpen wel met een zetje geven uit dat nest:)
Mag er wel een heel dun elastisch oneindig rekbaar touwtje om een voet?
Wat dacht je van twee:)
Zo weinig woorden. Zoveel verhaal.
Soms is er weinig nodig voor iets veelzeggends.
Kwestie van de juiste woorden kiezen
Precies! Goedemorgen Arnhem!
Geweldig mooi geschreven Anneke! Fu kan blij zijn met zo’n moeder!
Dank Maaike, maar geloof me net als alle kinderen, vindt Fu me regelmatig een lastige moeder:)
Wauw.
Merci
Anneke, wat prachtig geschreven! Ik lees t met tranen in m’n ogen. Groet, Monique (vriendin van Ingrid en Maaike).
Dank je wel Monique. Fijn om te horen.