Verhalen uit Absurdistan

Noord-Amerika ruist

gig harbor 2

Seattle - Ieder land klinkt anders. Vind ik. Spanje, bijvoorbeeld, schettert. Nederland daarentegen, ruist. Een beetje als lange rokken in het voorbij gaan. Noord-Amerika ruist ook, maar onheilspellender.

Ooit, lang geleden, zat ik buiten in een houten tobbe vol bubbelend warm water. Samen met een man die later mijn man zou worden, maakte ik een reis door het land. Vanuit de tobbe had ik zicht op een groot water. De hangbrug die ons met de stad verbond, schudde wrokkig boven de baai. Het was november en het regende. Wind zwol aan en rolde over ons heen als golven op zee.

We waren begonnen in de Windy City. In omgekeerde richting volgden we de route waarlangs  cowboys hun vee naar de slachthuizen van Chicago hadden gedreven. Dagenlang gleden we per trein langs de graanschuren van Iowa, de prairies van Nebraska.

In Omaha verlieten we de cowboys en trokken we in het spoor van de Sioux de Rocky Mountains over.

In Utah  volgden we Joseph Smith die zijn Mormonen tot daar had gevoerd. In de restaurants werden we bediend door vrouwen in lange rokken. Maar dat was niet waarom Noord –Amerika ruiste. In het uiterste puntje van Californië vonden we de moderne tijd en aten we, op vrijdag uiteraard, bij  T.G.I Friday’s.

Nu, aan het einde van onze reis, niet ver van Seattle, keken we uit op Commencement Bay met haar miljoenen lichtjes. Erachter lag Tacoma. Iets verder links Mount Saint Helens, die vurige feeks wiens verwoestende uitwerking ik destijds vanuit het keukenraam had gadegeslagen.

Achter ons bubbelende bad staken donkere naaldbomen hun toppen in de lucht. Hun armen zwiepten alsof ze hun evenwicht probeerden te bewaren.

Ze zuchtten grommend en krakend. Af en toe brak  een tak in het bos en leek de wind even, met ons, zijn adem in the houden. “Goede plek voor een moord”, bedacht ik, terwijl ik door het warme water gleed. Ineens stond de man met wie ik kort daarvoor het bad had gedeeld, ernaast. Hij griste z’n badjas van een stoel en zei: “Dit klinkt niet goed, hoor jij dat ook? Het ruist hier onheilspellend.”

18 Responses to “Noord-Amerika ruist”

  1. Aldert Hazenberg

    Een goed begin is het halve werk. Een begin in humor en plezier is voor mij een goed begin. Veel plezier met het herinneren en doorvertellen.

    Beantwoorden
  2. Evelyne Hermans (@EefHermans)

    Je bent het tweede blog ooit waar ik me op heb geabonneerd. Het eerste is het blog van iemand die ik vooral bewonder om zijn persoon en die me nieuwsgierig maakt naar nieuwe ontwikkelingen in zijn leven. Jou blog volg ik om de ontzettend goede teksten die je schrijft. Genot om te lezen!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 3.092 andere volgers

%d bloggers like this: