De oerknal van de paradontoloog

Arnhem – Ik viel in een zwart gat op de dag van de oerknal. Of  eigenlijk, de dag waarop CERN in het nieuws was met de deeltjesversneller. Ik had die morgen een afspraak met de paradontoloog.

Paradontologen houden niet van mensen. Al formuleren ze dat zelf anders. Ze denken dat ze de mensheid een dienst bewijzen door zich te specialiseren in tandvlees. Dat ze dat tandvlees vervolgens van alle tanden ontdoen, verzwijgen ze heimelijk.

De wachtkamer van de tandvleesspecialist  was  een loungeruimte.  Niks plastic stoelen waarin met een mes streepjes waren gekerfd  om de wachttijd te doden.  Hier ruime banken die ongetwijfeld werden aangeprezen als “gemaakt  van handgeplukt koudschuim”.   De zwarte wollen vloerbedekking was vooral praktisch als je rond gutsend bloed  wilde camoufleren.

Ik had mij net in een kalfsleren bank genesteld en twijfelde tussen de New York Times en het blad Beleggen voor menstruerende vrouwen, toen ik werd opgehaald.  De loungeruimte was duidelijk niet bedoeld om te wachten of  misschien zag ik er uit als iemand met een zakmes en wilde ze het koudschuim veilig stellen.

Bram

Een man met een goed passend gebit stelde zich voor als Bram Bvmrtmslikee. Dat laatste verstond ik niet, maar dat was geloof ik ook niet de bedoeling. Bram leek me niet een man met wie een date lang genoeg zou duren om achternamen uit te wisselen.

Twee minuten later lag ik op mijn rug in een met antilopen beklede behandelstoel. Parabram werd bijgestaan door een Aziatische vrouw die óf heel beroemd was óf te onbelangrijk voor woorden.  Ze stelde zich in ieder geval niet voor.  Bram  tuurde even ingespannen naar de foto van mijn tand. Daarna boog hij zich over mij heen,  en rommelde in mijn mond als een autoreparateur onder de motorkap. Enige tijd later kwam hij weer omhoog, keek mij fronsend aan om vervolgens het vonnis uit te spreken.

“Je hoektand heeft 2 wortels. fraai voor de wetenschap. Funest voor jou. Die tand moet eruit”. Ik meende hem even zijn lippen te zien optrekken, maar t grommen bleef uit . “We gaan dus effe trekken”, concludeerde  hij voor het geval ik het niet begrepen had.

Trekken? Ik worstelde mij uit de antilope omhoog. “Ik wil een tweede opinie”, zei ik.  Bram knikte even nadenkend en verdween. Even later schaarde een treurig kijkende paramutilant zonder naam zich aan mijn zijde, en deelde me mee dat het hem  speet maar dat “uhm , tsja” de tand helaas terminaal was.

Eerst spuitje dan besnijden

De antilope en ik werden weer op onze rug gelegd. De naamloze Aziatische assistente knikte me geruststellend toe: “Hoef niet bang zijn, eerst spuitje dan besnijden.”  Na zes injecties, voldoende om ook de antilope tot zwijgen te brengen, ging de slachting los. Het ene na het andere instrument verdween tussen mijn lippen. Uit mijn mond kwamen scheurende geluiden en de kaak kraakte vervaarlijk. De antilope schudde als een bronstig hert. “Zo”, zei de slachter een kwartier later, heftig zwetend. “De beer is los,” en hield me trots me een bloederige hoektand voor. Ik proefde bloed.

“Hoe sjzit  that meth un implanthaat?” lispelde ik met verdoofde lippen. Oh”, lachtte Parabram met zijn op maat gemaakte gebit “dat wordt bij jou niks. Nou even stilliggen dan gaan we de boel hechten.” De hechtingsdraad was zo lang dat ik even vreesde aan de antilope vastgenaaid te worden. Toen greep de slachter naar een camera.

Tien minuten lang fotografeerde hij nauwgezet iedere hoek van mijn tand. Toen hij constateerde dat ik nog in de antilope zat, zei hij verbaasd: “Het is klaar hoor of wou je nog een keer? Geen hand, geen perfecte glimlach. De tand was dood. De moordenaar koesterde zijn trofee. Bij de balie keek de secretaresse geïrriteerd op uit een telefoongesprek en stopte midden in een zin: “Zo da’s een best gat!”

Pas in de auto durfde ik de schade op te nemen. Jezus, wat een enorm gat! M’n mondhoek hing treurig naar beneden door de ontbrekende tand. Als troost zette ik de radio aan die meldde dat het gelukt was met de deeltjesversneller, al zou de uitkomst van de Big Bang nog even op zich laten wachten. Paradontologen, bedacht ik treurig, doorlopen de evolutie omgekeerd, eerst is er een Big Bang en dan een heel groot zwart gat.

ANDEREN LAZEN OOK:

Burnouts zijn in

De eenarmige Francaise

Categorieën:Leed & VermaakTags: , , , , , , , , , ,

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s