Romeo & Julia

Het is uit. De verslagenheid druipt van haar gezicht. Ze heeft het niet zien aankomen. Hoe kon ze ook? Ze zijn immers voor elkaar gemaakt. Toch? 

In romans door de eeuwen heen is getracht de onmetelijke liefde te vangen. En zij, die nooit een boek lazen, hadden haar  direct gevonden. Zij was Julia, hij was Romeo.  Maar dan op z’n Disney’s, met happy end.

Deze column verscheen op 17 april 2011 in het blad Helder

Ze hadden elkaar leren kennen op een feest. Ze was direct voor zijn stoere voorkomen gevallen. Hij zou achteraf zeggen dat het haar lach was, die hem van zijn stuk bracht.

Wekenlang draaiden ze voorzichtig om elkaar.  Snuffelden ze aan elkaar.  Vriendinnen werden steeds opnieuw bevraagd of zij ook dachten dat hij… nou ja ook op haar was. En toen had ze de stoute schoenen aangetrokken en hem op de man af gevraagd.

Bij de Hema had ze overuren gedraaid. Er moesten immers ringen komen waarmee ze hun liefde zouden bezegelen. Zilver, had ze besloten. Met een inscriptie aan de binnenkant.

Ze zweefden op golven van geluk. Tot er op een dag iets insloop. Ze had het aan zijn oogopslag gezien. “Of er iets is”, had ze gevraagd?” Maar nee, zeur niet, er was niets. Ze hield vol. Het hoge woord kwam er uit. Hij had het benauwd, zijn handen grepen naar zijn keel. Lucht had hij nodig. Hij hield zielsveel van haar. Dat was het niet. Hij was in de war.

Ze spraken af te gaan werken aan de relatie.  Namen even afstand, dat was beter.

En nu was het uit? Ze begrijpt het niet. Een relatie van 17 dagen. Die geef je toch niet zomaar op?

Categorieën:Columns, Leed & VermaakTags: , , , ,

4 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s