Leven met Oegandese kinderen

Oeganda – Ze is tenger en ziet er kwetsbaar uit. Alleen haar gespierde armen en soepele gebaren verraden een dansverleden. Een verleden waarin ondervoede kinderen, HIV- besmette tienermoeders en in brand gestoken kinderen nog niet haar dagelijkse zorg vormden.  

Ze ontvangt ons in een huis in het achterland van zuidwest Oeganda. In de schuur links van het huis staan lange houten tafels. Terwijl zij nog wat roept naar onzichtbare mensen achter in het huis, lees ik de teksten op de muur. Er staan rijtjes namen gevolgd door icoontjes van bekers of borden.  De huishoudelijke taken geschreven op de muur.  Verderop staan de klussen die ooit door een Spaanse vrijwilligersploeg moesten worden verricht. Ook hier wordt bike repair gevolgd door een simpel tekeningetje van een fiets.

Kim kwam ooit als vrijwilliger naar Oeganda. De bedoeling was een half jaar te blijven en les te geven op een school, maar het liep allemaal anders. Vijf jaar later neemt ze ons mee naar een open plek op de heuvel tegenover haar huis. Gezeten op een gevlochten matje doet ze haar verhaal.

IMG_8260

“Toen ik op de school werkte kwam ik in aanraking met kinderen die thuis werden mishandeld. Eén jongen was door zijn vader in brand gestoken omdat hij koffiebonen zou hebben gestolen, een ander werd aan zijn piemel opgehangen omdat hij in bed plaste. Deze kinderen kwamen in een ziekenhuis terecht, maar konden vervolgens niet terug naar huis. In overleg met het schoolhoofd besloten we de kinderen een plekje op school te bieden.”

Niet veel later ontfermt  Kim zich over een 2,5 jaar oud meisje en vervolgens over een 2 weken oude baby die in de latrine werd gevonden.  Al snel werd duidelijk dat ze niet terug naar Nederland kon als ze de kinderen niet hun lot wilde overlaten.

Adoptieprocedure

“Ik heb uiteindelijk gekozen voor Oeganda. Ik moet wel blijven zolang de kinderen klein zijn.” Inmiddels wonen de twee mishandelde jongens bij haar evenals de twee meisjes waarvoor Kim een adoptieprocedure is gestart. (In Oeganda mogen alleenstaande vrouwen alleen meisjes adopteren.) “Er was een plekje dat ik mooi vond niet ver van de school en toen ik dat liet vallen, bleek ik daar een huisje te kunnen huren. Ineens had ik een bankstel en een gezin in Oeganda.”

Stromend water is er niet in het stenen huisje met binnenplaats.  Watertanks met een kraantje worden gebracht en elektriciteit wordt opgewekt met zonnepanelen. “We hebben dagelijks net genoeg voor een paar uur elektriciteit. Gekookt wordt er op een houtvuurtje op de binnenplaats.”

IMG_8400

Het bleef niet bij de vier kinderen. “Ik ben me gaan bezig houden met ondervoede kinderen. Aanvankelijk dacht ik dat de kindertjes hier aan de mollige kant waren, tot ik door kreeg dat de kinderen bol stonden van oedeem, een teken van ondervoeding. Ondervoeding is soms wat het is: te weinig eten, maar soms ook het gevolg van eenzijdige voeding. Veel moeders zijn ontwetend, hebben nauwelijks geld. Daarnaast zijn veel moeders HIV- geïnfecteerd waardoor baby’s geen borstvoeding krijgen .”

Op de binnenplaats heeft Kim kamers ingericht voor 6 ondervoede kinderen en hun moeders. De kinderen sterken hier aan, terwijl de moeders les krijgen in verantwoorde voeding door kookles te krijgen. “Zo hebben we hier visjes die rijk aan proteïne zijn. In plaats van een keer per dag zo’n vis bij het eten te doen, drogen we de vis en stampen het dan fijn om bij elke maaltijd een beetje vispoeder door het eten te doen.”

Aangesterkt

Als de kinderen aangesterkt zijn, gaan ze weer naar huis. Vervolgens gaat Kim op huisbezoek om de kinderen te meten en in de gaten te houden of ze geen terugval vertonen. “Uiteindelijk is het de bedoeling dat de huisbezoeken door lokale mensen wordt overgenomen. Dat werkt veel beter en heeft meer impact dan wanneer ik dat doe.”

Om in de kosten te voorzien heeft ze zeven voetbalvelden grond gekocht waar ze samen met de vrouwen haar eigen voedsel wil verbouwen. Kippen zorgen voor eieren en met een beetje geluk wil ze straks ook geiten aanschaffen. ‘Op dit moment heeft het weinig zin dat te doen, want we hebben al een half jaar geen regen gehad dus er is geen voedsel voor de geiten. Ik ben nu aan het kijken of ik iets met biogassen kan doen, want hout om te stoken is erg duur en de kap slecht voor het land.”

IMG_8386

Als ik later de binnenplaats oversteek op weg naar de latrine, knielt een Afrikaanse vrouw diep voor me op de grond.  Een mollig jongetjes kijkt me olijk aan. “Wat een lekker jochie”, denk ik voordat ik me realiseer dat dit een van de ondervoede kindertjes is. Als Kim een van z’n voeten optilt, zie je het vocht in de voetjes die nauwelijks kunnen buigen. “Soms is het zwaar om als vrouw alleen tegen zo veel op te moeten boksen”, zegt ze later.

Maar als ik tien mensen goed heb kunnen helpen, is het het waard. Ik hoop dat ik straks 10 mensen in dit bedrijfje aan het werk kan houden. Eén van de jongens die bij me woont wil later boda boda (brommer) chauffeur worden. Dat hebben we zeker nodig.”

Voor meer over Kim: www.kiminafrika.nl

ANDEREN LAZEN OOK:

bye mzungu

Verspilde energie

De (im)potentie van internet

Categorieën:UgandaTags: , , , , , , , ,

5 Comments

  1. De grootste bewondering heb ik voor mensen zoals Kim. En ook voor jou, die ter plekke gaat kijken en lesgeven, en er nadien over vertelt. Zelf kies ik eerder voor de gemakkelijkere weg van de financiële bijdrage, maar als ik dan hoor wat mensen ermee doen, dan besef ik weer dat het niet voor niets is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s