Lejoo & Sil

Rotterdam – Eerlijk gezegd kan ik mij niet meer herinneren wanneer ze kwamen. Achteraf gezien des te vreemder omdat vanaf dat moment alles stuk ging.

Op een dag stond er een busje op de stoep. Kort daarop verscheen een jong stel met in hun kielzog de ark van Noach ondergebracht in kooien: ratten, konijnen, hamsters, chinchilla’s en het lelijkste hondje ooit,  Bella genaamd.

Ze betraden hun nieuwe woning met geweld. Niet moedwillig, maar gewoon omdat dingen nu eenmaal slecht tegen hen bestand waren. Het glas brak uit de sponningen bij het dichtslaan van de voordeur.  Het was de eerste keer dat wij hem hoorden:  “Sil-vie-jaa!” met de intonatie van Fred Flintstone.  De nieuwe buurman plaatste als oplossing de zenuwachtig keffende Bella voor het gat, waar ze na weken vervangen werd door een stuk hardboard. Overbodig, want toen al haalde niemand het meer in z’n hoofd om daar vrijwillig naar binnen te gaan.

Erasmusbrug
Erasmusbrug

De woningen in onze Rotterdamse volksbuurt hadden aan de achterzijde een veranda met een trapje naar een minuscuul tuintje. Op een dag  stond hij ineens op onze veranda. Dat was wonderlijk, want tussen de tuinen zat een afscheiding.  Ik zou er weldra achter komen dat de buurman niet gehinderd werd door afscheidingen of barrières van welke aard dan ook.

Wat het onderwerp van weerstand ook was, het legde het uiteindelijk altijd tegen Lejoo af. In de twee jaar dat wij naast elkaar woonden, sneuvelden bomen, veranda’s, ramen, deuren en tenslotte de hele gevel totdat het pand onbewoonbaar werd verklaard.

Asbestverwerking

“Lejoo”,  zo stelde hij zich voor. Hij was even afgeleid toen hij met een voet door het hout van onze veranda schoot, maar herstelde zich snel. Hij was 23, werkte in Hoogvliet in de asbestverwerking en was getrouwd met  de 19- jarige Silvia. Bij het woord getrouwd  wees hij even naar de plaats waar kort tevoren nog onze schutting had gestaan.

Naast asbest deed onze nieuwe buurman ook iets in de geemiekaliejuh. Dat was gemeen gevaarlijk spul, maar het betaalde goed en ze hadden er het huis van kunnen kopen.  Al bleef het  oppassen natuurlijk want het was wel gif.  Pas nog was er een konijn in de geemiekaliejuh gevallen. “En écht, erewoord”, dat beest was er zo groot als een doberman weer uitgekropen.”  Silvia was hard op weg om mode-ontwerpster te worden. Lejoo gaf een Flintstonebrul in de richting van de andere veranda en sommeerde zijn vrouw met haar schetsboek te voorschijn te komen.Lejooje weet toch dat ik daar een hekel aan heb”, jammerde ze terwijl ze met tegenzin de veranda opstapte.

Rotterdam havenkwartier

Ze hield zich krampachtig aan onze reling vast die zachtjes met haar mee jammerde. Silvia was een onopvallend meisje zonder taille. Kort bruin haar en een veel te grote bril waarin vlekkerige glazen met pleisters aan het montuur kleefden. Ze hield haar schetsboek stijf onder haar oksel maar slaagde er niet in de zweetvlekken onder haar armen te verhullen. In het schetsboek stonden poppetjes met driehoekige jurkjes.

Vanaf die dag verscheen Lejoo iedere dag op onze veranda om even bij te kletsen. Soms was ie zelfs alvast even in de keuken gaan staan, zodat we hem niet over het hoofd zouden zien, mochten we om een praatje verlegen zitten.

Projecten

Lejoo was een man die in projecten dacht en zijn eerste project betrof de tuin. Dat was een met grijze stoepstenen betegeld vierkantje maar Lejoo had het vermogen daar doorheen te kijken.  Hij zag een zwembad, een zjakoezie voor Sil, twee strandstoelen aan de rand en een handvol kabouters om hen gezelschap te houden.

Daarvoor moest dan wel de enige boom in de tuin wijken. Want Sil wilde een palmboom. En dus boorde Lejoo een gat in de boom, goot wat gemiekalieje in het gat en wachtte af. Het effect was groots. Al was het misschien niet helemaal wat hij er van gehoopt had. Het doodde in ieder geval alle insecten in de wijk, evenals de vogels en de overjarige katten, maar de boom hield stand. Althans, voor een tijdje want toen wierp zij haar vergiftigde stam op de schutting van de achterburen waardoor wij ineens een tuin deelden.

Rotterdam Noordereiland

Lejoos realiteitszin hield gelijke tred met zijn doorzettingsvermogen. Toen de boom eindelijk om zeep was  en alle tegels waren verwijderd, was het inmiddels winter en niet het moment om met cocktails en kabouters aan het zwembad te zitten. Dus slingerde hij 1000 meter roodknipperende kerstverlichting de tuin in en liet zich even niet meer zien.

Binnen was hij inmiddels met een nieuw project begonnen: de keuken. Hoewel de keuken van de vorige bewoners in perfecte staat was, zag Sil liever iets moderns met wit fineer. En daarom hadden ze voor € 15.000 een nieuwe keuken geleased.

PUIN

Lejoo had met de bijl de oude keuken er uitgeslagen en omdat hij nu even niet aan het zwembad toekwam, de restanten zolang in de tuin gegooid. Daarbij was de reling van zijn veranda losgekomen en die lag nu ook tussen het puin. Het wachten was nu op de levering van de keukenonderdelen, wat pak m beet een maand of twee zou duren, maar dan jaste Lejoo de keuken er zo even in.

In de tussentijd verwarmde Silvia  in een volledig ontmantelde keuken de frikadelletjes in de magnetron die bij gebrek aan een aanrecht op het konijnenhok stond.

En toen was het alweer zomer. Het zwembad liet nog even op zich wachten nu de tuin vol puin lag.  Eerlijk gezegd had Lejoo er nu ook even de puf niet voor. De keuken wachtte al maanden op plaatsing, maar ja Sil was zwanger en hij had gedacht in de kelder voor de kleine een klimparadijs te bouwen.

Delfshaven

In het najaar zat er geen raam meer in de bovenverdieping en waren onze buren groot verbruikers van hardboard geworden.

Op een middag, toen Lejoo vergeten was dat de reling van de veranda ontbrak, viel hij anderhalve meter achterover boven op zijn eigen puinhoop. Silvia hield zich schuil  maar liet vanuit het dichtgespijkerde huis jammerend weten dat ze ‘m nog zo gewaarschuwd had. Om 150 kilo buurman in de tuin te laten liggen ging  ver, maar toen we hem zijn eigen veranda opduwden sneuvelden de resterende treetjes waardoor hij nooit meer een voet in de tuin zou zetten.

Toen hun zoon werd geboren, was het winter. Het toekomstige zwembad verscholen onder meters puin. Lejoo  had inmiddels een nieuw project:  de aanleg van een dakterras.

ANDEREN LAZEN OOK:

Het jaar 1920

De vuilnisbelt van Haren

Het Chinese jongetje

Categorieën:Leed & Vermaak, Samenleving, VerhalenTags: , , ,

12 Comments

  1. gyula

    pracht verhaal ! iedere buurt heeft zo´n buurman . In Nieuw Zeeland keken we vaak naar een programma over zulke buurmannen. erg leuk maar met kromme tenen. Die buurmannen werden dan wel door profs uit de puinhoop geholpen.

  2. Dit was één van de eerste verhalen van jou die ik las. Ik heb het met plezier herlezen. Misérie en humor, een combinatie waar je echt wel in uitblinkt. Nog niet van plan om een selectie van die verhalen te maken en uit te geven?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s