Meneer Werson, let’s get the bastards!

Den Haag – “Ik durf tegenwoordig wel te beweren dat ik aan iemand d’r ogen kan zien of zij vrijwillig werkt of niet,” aldus politieman Henk Werson in de Volkskrant op de vraag van journalisten wat hij ziet als hij door prostitutiegebied loopt.

Werson schreef ‘De Fatale Fuik’, een boek dat verhaalt over de gruwelen van gedwongen prostitutie en uitbuiting. Door Wersons beschrijvingen word ik terug geworpen in de jaren negentig. Het beeld van de Doubletstraat in Den Haag doemt op. Daar op de eerste verdieping peesde Yolanda. Een stevige Colombiaanse met een lief gezicht. Moeder van drie kinderen.

In Nederland terecht gekomen in de veronderstelling dat ze kindermeisje zou worden. Het liep anders. Zodra ze Nederland binnenkwam was haar paspoort door de ‘reisleider’ afgenomen. Per slot van rekening had ze dat nu niet nodig. Eerst moest ze maar eens een beetje lief zijn tegen de mannen. De dure reis terugverdienen. Yolanda’s verzet brak snel nadat de man haar met uitgedrukte sigarettenpeuken en een paar goed gerichte trappen in de nieren tot rede had gebracht.

Toen ik haar tegenkwam daar op de peeskamer, had ze haar reis al dubbel en vooral horizontaal terugverdiend. Wat bleef was de torenhoge rekening van het ziekenhuis in Colombia dat haar vader had behandeld tegen kanker en haar man in elkaar had gezet, nadat de vracht tijdens het lossen op hem terecht was gekomen. Mocht ze dat al in dit mensenleven aflossen, dan waren er altijd nog de kinderen die een beter leven verdienden, waarvoor gewerkt moest worden.

Ik liep stage als maatschappelijk werker bij het Prostitutieproject in Den Haag. Na een studie journalistiek dacht ik dat het handig zou zijn wat meer van de mens te weten en had ik me voor maatschappelijk werk ingeschreven. Het leerde me inderdaad veel over mensen.

Vooral over mijn medestudenten. ‘’Alleen de grootste gekken gaan maatschappelijk werk studeren”, had mijn vriend me gewaarschuwd. En inderdaad; Mohammed was een geknakte Iraniër die – achter mijn belangstellende vraag: hoe gaat het? – een westers complot vermoedde en iedere keer als hij mij zag naar me spuugde. Samantha was een lesbische alcoholiste misbruikt door haar vader en wilde nu blinde kindertjes helpen.

Een ui

Doreen kwam uit Australië en als je niet om de vijf zinnen: “how great you want to share this with me” zei, barstte ze in hysterisch huilen uit. En dan heb ik het nog niet over Lenny die dacht dat ie in een vorig leven een ui was geweest of Ivon die iedere keer door haar vriend in elkaar werd geslagen als ze niet genoeg hijgde en kreunde in 06-lijnen waarmee ze haar studie verdiende. De opleiding zorgde ook voor de aangrijpendste stage van mijn leven: die aan de onderkant van de samenleving, waar Werson ook dagelijks ten strijde trekt.

Ik wilde geen stage lopen met moeilijk opvoedbare kinderen. Laat staan met moeilijk opvoedbare blinde kinderen. Wat ik wel wilde was onduidelijk totdat ik een oproep zag voor een Spaans sprekende maatschappelijk werkster in de Haagse hoerenbuurt. Voor ik het wist, was ik verzekerd tegen pistoolschoten en messteken en liep ik door de Doubletstraat en de Poeldijksestraat in Den Haag. Twee straten waar je niets te zoeken hebt als je geen, pooier, hoerenloper of politieagent bent. Of, zoals ik, een naïeve stagiaire bij het Prostitutieproject.

Mijn taak bestond uit wat we tegenwoordig netwerken noemen: praatjes maken met de Spaanstalige vrouwen uit Colombia en de Dominicaanse republiek. Ze moesten vertrouwen in mij krijgen zodat ik kon signaleren wat de vrouwen nodig hadden en dat kon doorspelen aan het project. Tussendoor regelde ik begrafenissen in Colombia, nalatenschappen, afspraken met de notaris, abortuskliniek, ziekenhuis of rechtbank.

Na al die jaren zijn er veel vrouwen waar ik met regelmaat aan denk, zoals Moniek. Een jong Nederlands meisje dat achter de ramen stond, terwijl haar ‘vriendje’ in het achterkamertje met de punt van een enorm mes zijn nagels schoonmaakte. Hoewel Moniek niet tot mijn doelgroep hoorde, maakten we regelmatig een praatje.

Op een dag vertelde ze dat ze zwanger was. Het kind wilde ze houden. Ze was zelf van pleegfamilie naar internaat gesleept en dit was haar kans op een eigen gezin. De messenman had hier geen boodschap aan want ja hoe moest het qua inkomen dan verder? Achter de schermen regelden we opvang voor Moniek, anoniem en weg van psychoboy.  Maar toen het zover was, bleek  Moniek spoorloos verdwenen.

Lourdes was Dominicaanse. Een lieve zachte vrouw van voor in de twintig die een traag poëtisch Spaans sprak, dat ze zelf niet kon lezen. Iedere week kwam ze naar kantoor. Gewoon om even te kletsen. Ze sprak dan over haar dromen. Wat ze zou doen als ze genoeg geld had verdiend.  Boven aan haar lijstje stond altijd een lieve man. Op een dag was ze dood. Geschept door een dronken automobilist. Op haar begrafenis was er niemand om haar te betreuren.

Met Yolanda had ik lange gesprekken in de gang achter de peeskamer. “Nog even en dan ben ik klaar!”, zei ze op een dag vrolijk.  Ze had genoeg verdiend. Het was welletjes geweest. Ze lachte haar gouden tanden bloot. Het was een goed moment. Haar dochter ging trouwen. Ze had genoeg geld voor de bruiloft en de ziekenhuiskosten. Ze was zó blij.

Twee maanden later ging op een avond de telefoon. De zedenpolitie Den Haag. Of ik kon komen. Ze hadden een vrouw aangetroffen volledig toegetakeld, vastgeketend aan de verwarming. Ze weigerde hulp en wilde alleen met een Spaanstalige hulpverlener praten. Ze waren bij mij uitgekomen.

Toen ik daar in de peeskamer aankwam, zat ze naakt onder een deken.  Overal lag bloed. Ik ging mee naar het ziekenhuis. Later vertelde ze dat ze was teruggekomen van een boodschap, toen ze werd overvallen door een man die in haar peeskamer stond. Hij had haar verkracht en aan de verwarming vastgeketend. Daarna had hij haar net zo lang geslagen tot ze verteld had waar ze haar geld bewaarde.  In een opening onder de vloer. Vijftien jaar pezen had hij onder zijn arm toen hij haar kamer uitliep.

Yolanda is nooit meer terug gegaan naar Colombia.

ANDEREN LAZEN OOK:

Brief aan Erdogan

Met m’n armen vol Turks meisje

Dolende zielen

Categorieën:SamenlevingTags: , , , , , , , , , ,

32 Comments

  1. aldert1946

    Terug in de tijd levert niet altijd prettige situaties op, maar we zijn het resultaat van onze ervaringen en je beschrijft het weer met behulp van je plezierige eigentijdse taalgebruik.
    Dank en tot het volgende verhaal / de komende ervaring.

  2. Herkenbaar voor iemand die al een hele tijd in de sociale sector werkt (en toch geen ui was in haar vorig leven ;)). Alleen zit ik aan de kant van de ‘daders’ die op hun beurt ook heel vaak weer slachtoffer waren/zijn. Schrijnende verhalen, en door jou weer met veel vak’vrouw’schap neergeschreven.

  3. gyula

    Lees je dit denk je, waar klaag ik over..
    Door jouw tragische verhaal moest ik ook denken aan mijn eigen tijd op de hogeschool en mijn opleiding MW.
    Natuurlijk was ik de enige ” normale ” student, maar dat dachten mijn klasgenoten mischien ook van zichzelf. Ik merk dat je zeker een goeie maatschappelijk werkster bent (geweest ?)
    Zelf heb ik mijn wollensokken aan de wilgen gehangen destijds en ben huischilder geworden. Bedankt voor je verhaal ,het kan niet vaak genoeg verteld worden.

  4. gyula

    als andere uiterste Zweedse kan ik Gekås aanbevelen in het plaatsje Ulared.
    Het is een pijn /plezier ervaring voor de Zweedse mens die allemaal een beetje lijken op de geisoleerde inwoners van Ensamheten. Iedereen die ik ken spreekt erover als de hel op aarde …en ze komen met busladingen uit alle hoeken van het land om groot in te slaan voor de winter. Het is dus een super..SUPER groote supermarkt en de prijzen zijn dus super laag .Dat is wat men hier immer voor ogen heeft , naar de hel met kwaliteit..de prijs! Als je de paniek in de ogen van bosbewoners wilt zien is dit je plek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s