De Slowaakse koe

Slowakije – Ze klapt het deksel van de laptop dicht. Het modem waarmee ze de wereld voorbij de boerderij binnenhaalt, flikkert nog even blauw op. Dan dooft het langzaam uit. Buiten rukt de koe, druipend van de regen, onrustig aan haar touw. Afgelopen nacht waren de slagregens gepaard gegaan met hevig onweer en bij iedere flits had ze het wit van de koeienhuid zien oplichten tegen de heuvels.

Vanuit de keuken had het geleken alsof de contouren van de bosrand bewogen. Nu, in het bleke licht van de middag, ligt de bosrand er stilletjes bij. Ze kijkt naar haar handen die op de klep rusten. Werkhanden zijn het, vol schrammen en kloven. Niet dat het de koe iets kon schelen. Zodra die handen de uiers beroerden, had ze melk gegeven.

MEER  OOST-EUROPA:

Helden van Rusland

Waarom Dracula in Roemenië woont

Tot een week geleden. Er was geen enkele waarschuwing aan vooraf gegaan. Zoals gebruikelijk had het dier ongedurig aan haar halster gerukt toen ze kwam aanlopen. Zodra het krukje en de emmer waren neergezet en zij haar hoofd tegen de warme flank van de koe vleide, was het dier tot rust gekomen.

IMG_7754

Haar rechterhand had ze even over de bil van het beest laten glijden, terwijl ze met de linker de zinken emmer onder de uiers plaatste. Haar handen kwamen samen bij de spenen. Ze pakte ze één voor één, kneep er zachtjes in, kneedde ze. Met haar ogen dicht, haar wang tegen de vacht, had ze gewacht tot de lauwe straaltjes de emmer in ketsten. Er gebeurde niets. Verbaasd had ze haar ogen geopend en naar de lege bodem van de emmer gestaard.

De volgende morgen was ze teruggekeerd, en iedere morgen van de week die er op volgde. Pas toen Jacob had gegromd dat die verdomde koe was opgedroogd, wist ze dat het afgelopen was.

Ze had  Thomas gebeld en hem gevraagd de koe te komen halen. “Kom in godsnaam als ik er niet ben”, had ze gesmeekt. Maar Thomas zat voor zaken in de stad en had geantwoord dat hij iemand zou sturen. En nu ziet ze in de verte hoe de veewagen van de slachter op de boerderij afkoerst. Als hij het erf opdraait, ziet ze de bestuurder. Ze voelt hoe haar maag opspeelt. Naarstig veegt ze haar handen aan haar schort af.

Abrupt

“Mariana, kijk eens aan. Dat is nog eens lang geleden”, zegt hij als hij uitstapt. “Ze ziet hoe de regen van zijn legergroene jas drupt. “Is Jacob er niet?” Blijkbaar verwacht hij geen antwoord, want hij loopt langs haar het huis in terwijl hij met z’n hand objecten op zijn route  beroert: dressoir, trouwfoto, het heiligenbeeld waaraan een hand ontbreekt. Alsof hij haar grondgebied annexeert, denkt ze onwillekeurig.

In zijn andere hand houdt hij achteloos de prikstok vast waarmee onwillige koeien de wagen worden ingedreven.  “Die heb je niet nodig”, zegt ze met een blik op de stok. “De koe volgt zo wel. Ik zal met haar de wagen inlopen.” “Ach, wat aandoenlijk”, zegt hij en grijnst die vette grijns. De grijns die onheil aankondigt.

IMG_7605

“Jan”, had haar vader gezegd, toen ze weer eens huilend was thuisgekomen nadat hij haar arm uit de kom had gedraaid, of haar hut had verwoest, “daar loopt het nog slecht mee af,” Maar haar vader had ongelijk gekregen. De enige met wie het slecht was afgelopen, was haar vader zelf, die onder zijn eigen trekker terecht was gekomen.

Bij de keukentafel trekt hij een stoel weg. Hij neemt achterstevoren plaats en kijkt haar aan. Dan steekt hij een sigaret op.  “Hoe lang is het niet geleden dat wij met elkaar door het gras rolden Mariana?”  Ze wil zeggen dat ze nooit met hem door het gras heeft gerold, maar ze zwijgt.

Vlieg

In plaats daarvan volgt ze de vlieg die boven zijn dunne blonde haar zoemt. “Is dat ‘r?” vraagt hij, terwijl hij rook in de richting van het raam blaast waarachter de koe graast. “Daar zul je niet lang van eten. Waar is trouwens die nietsnut van een man van je?” Ze slikt moeizaam, terwijl ze zich afvraagt wat ze zal antwoorden.

“Jacob zal zo wel komen, hij is de geiten aan het melken”, zegt ze dan.  “De–geiten–aan–het-melken?”,  herhaalt Jan langzaam. De spot is terug in zijn toon. “Nou dan zal ik hem  maar even netjes gedag gaan zeggen.” Weer die grijns. En dan ineens voelt ze hoe hij haar pols beet pakt en op haar rug omhoog brengt tot een vlammende pijn haar naar adem doet snakken.

IMG_7755

“Of zou het zo kunnen zijn, dat ik Jacob net gepasseerd ben op weg naar de stad, waar hij alvast de  opbrengst  van een koe aan het verzuipen is? Nou”? Nog een ruk. Dan laat hij haar los en beent de keuken uit. Terwijl ze haar pols masseert ziet ze door het raam hoe Jan de klep van de veewagen losmaakt en op de koe toeloopt.

De koe houdt op met grazen. Haar kop houdt ze doodstil maar Mariana ziet dat ze alert is.  De flanken, waartegen ze jarenlang haar hoofd liet rusten, zetten snel uit en vallen dan weer in. Alsof het dier zich geen tijd gunt fatsoenlijk adem te halen. De witte vacht die jarenlang haar tranen absorbeerde ziet geel. “Ze weet het”, denkt Mariana.

Ruk

Jan heeft de koe losgemaakt. Met een ruk aan haar touw probeert hij haar te laten draaien in de richting van de veewagen. Als het dier niet meegeeft, slaat hij haar hard op de achterpoten. De koe verzet geen stap. Weer laat Jan de stok ketsen. Harder nu. De koe loeit. Ze ziet hoe de ader in Jan’s nek opzwelt. “Hij heeft nooit tegen verzet gekund”, beseft ze nu.

“Stop”, roept ze, terwijl ze naar buiten rent. “Ik zal met haar mee gaan.” Maar Jan schudt zijn hoofd: “te laat trut, te laat.” Hij spuugt de woorden met een fluim in haar richting en heft dan opnieuw de stok. “Nee godverdomme!” Ze hoort de schreeuw. Is zij dat? Komt dat geluid uit haar? Dan klinkt het opnieuw, luider als ze ziet hoe Jan met de stok op het dier inbeukt. Het gevoel van verraad gutst uit haar lijf. Als zuur bijt het zich uit. Te lang heeft het opgesloten gezeten. Gesmoord, in slaap gesust.

Toen Jan haar in het gras had geworpen en had meegedeeld dat hij met haar ging trouwen, had ze hem in het gezicht gespuugd. “Nooit”, had ze weten uit te brengen. Een dag later stierf haar vader.  Een noodlottig ongeval, concludeerde de politie.

Stok

“Laat los”, hijgt ze, terwijl ze vat probeert te krijgen op de stok die de koe ranselt. De koe loeit, brult de pijn die ze zelf voelt.  “Laat haar met rust. Laat los. Ik heb me bedacht.” “Te laat, je man heeft al betaald. De koe is nu van mij.”

Ze hoort opnieuw hoe de koe brult, een oergeloei waarin slechts lijden wordt voortgebracht. Mariana  gilt om het geluid te overstemmen en het kolkende geraas in haar hoofd te bezweren. Opnieuw haalt ze uit naar de stok en dit keer heeft ze beet. Ze ziet hoe Jan naar haar uithaalt in een poging de stok terug te krijgen. Het geraas in haar hoofd loeit.

IMG_7629

Als Jacob het erf oprijdt, zit Mariana met opgetrokken knieën in het gras. Bloed plakt in haar haar.  “Is de koe nog niet weg?,” vraagt hij met een blik op de veewagen die op het erf staat.

“De koe?”, herhaalt ze en staat dan voorzichtig op terwijl ze haar evenwicht probeert te bewaren.  “Nee, ze is nog niet weg.  Ik heb haar op stal gezet. Je broer is bij haar. “Mijn broer?”, zegt Jacob verbaasd.

Mariana knikt.  Ze wil Jacob voor de voeten werpen dat hij een klootzak is. Z’n broer sturen om haar koe te slachten. Maar hij zou ongetwijfeld naar haar uithalen. Schreeuwen dat ze moest ophouden de martelares uit te hangen. Dat ze geen haar beter was. Dat ze met hem was getrouwd om zijn broer te wreken. Dus zegt ze slechts:  “Ja, Jan is in de stal.  Links onder de trekker.”

In Slowakije hoorde ik over een boerin die haar enige koe na 15 jaar trouwe dienst naar het slachthuis bracht omdat ze geen melk meer gaf. Ik besloot dat die koe postuum beter verdiende.

Categorieën:VerhalenTags: , , , , , , , ,

12 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s