Lepra en oordopjes

Leuven – We gingen luisteren naar Els op de Oude Markt. Els was de zangeres van Vive La Fête, een Gentse band die geprogrammeerd stond  voor Marktrock, het popfestival van Leuven. Voor mij stonden kinderen met hun ouders en een handvol getatoeëerde jongeren. Witte doppen in hun oren. Even later werd duidelijk waarom.

Het geluid stond zo hard, dat ik even vreesde dat de gevels tegen de vlakte zouden gaan en mijn hart uit mijn borstkas zou springen. Dat lag niet aan Els, want haar microfoon waren ze vergeten open te zetten, maar aan de basgitarist van wie ik uit Wikipedia begrepen had dat het haar vrijer was.

MEER VLAANDEREN:

Spijtgeit van Leuven

Is only wo-u

Ik hou van biografieën. Maakt me niet uit wiens onbeduidende of schimmige leven het betreft, ik lees het met gretigheid. Ik vond het dan ook bijzonder jammer dat Wikipedia zo weinig over Els losliet.

Geboeid

Eerder had ik geboeid de levenswandel van pater Damiaan naar Hawaï gevolgd. De man van wie de Belgen in 2005 al wisten dat het de grootste Belg was en hem als zodanig verkozen. De man die in 2009, ruim een eeuw na zijn dood, heilig is verklaard.

Hij vertrok als missionaris naar Hawaï om uiteindelijk in de leprakolonie van Molokai de leprozen bij te staan. Hij zou er zelf aan lepra sterven. Gefascineerd had ik, gezeten op een kerkbank van de Sint Antonius, zijn biografie gelezen. Makkelijk had hij het niet. In zijn brieven aan familie vroeg hij herhaaldelijk waarom ze toch niets van zich lieten horen? Waar het door zijn moeder toegezegde geld toch bleef? En hoe zijn broer, de priester, de beloofde kerkklokken naar Hawaï dacht te transporteren?

Els had het ook niet makkelijk begreep ik uit haar teksten. De techniek was er inmiddels achter dat de microfoon uit stond. Gestoken in een bodystocking waardoor het leek of ze naakt was, maakte ze helse new wave sprongen.

Els liet weten dat ze niet boos was: Je suis pas fâché. Ze herhaalde dit een keer of twintig alsof ze wist dat mijn Frans wat roestig was. Het volgende nummer was hetzelfde nummer alleen wilde ze dit keer niet aangeraakt touché worden. Vooraleer Els al haar emoties in tekst had gewrongen, taaide ik af en besloot mijn geluk elders te zoeken voordat ik doof werd. In een bar aan de Muntstraat, dronk ik koffie terwijl Prince over doves zong.

Japanner

Op de kamer van mijn Bed & Breakfast was het bloedheet onder het schuine dak. In de kamer naast mij vertoefden Japanners had de gastvrouw mij verteld.

De hitte dreef ons om beurten richting de gedeelde badkamer. Zodra iemand op de gang stond, gaf de censor dat door aan de lamp die dan floep aanschoot en onbarmhartig door het glazen raampje van de slaapkamer scheen. Ik viel in slaap terwijl ik in de kamer naast mij een mechanisch geluid hoorde dat aan een zaag deed denken. Zaagde hij zijn vrouw door? Met deze hitte was dat wellicht te prefereren. Bij het ontbijt zaten ze echter in een stuk, blakend van gezondheid van hun kopje thee te genieten.

Ze waren naar Leuven gekomen om te studeren en zochten een kamer. Dat viel niet mee en nu moesten ze ook nog de B&B uit omdat de gastvrouw met vakantie ging. Terwijl ik koffie dronk zag ik hoe ze mismoedig 18 koffers van de trappen sleepten.

@Anneke de bundel

Omdat ik zelf ook nog een slaapplek zocht, consulteerde ik mijn adresboek. Mijn nichtje, besloot ik, was een optie. Het nichtje stemde in, alleen woonde ze niet langer in de stad zelf maar in Lubbeek. Naarstig bestudeerde ik de kaart. Na mijn trauma in Lokeren was ik voorzichtig geworden.

En dat bleek terecht. Leuven is omgeven door een prachtig heuvellandschap, de natte droom van iedere wielrenner, zag ik vanuit de bus. Ik stapte uit bij een halte aan het eind van de wereld. Het was er doodstil. Even dacht ik dat ik toch doof was geworden, toen blafte een hond. ’

Oordopjes

s Avonds, aan een gevulde tafel in een weiland, keek ik uit over de velden. Ik dacht aan de mensen die nu met oordopjes op de markt naar hun helden luisterden en aan pater Damiaan die een held was. En ik dacht aan god. Want zo leefde ik. Als god in Lubbeek.

Dit blog is het vierde blog geschreven in opdracht van het Vlaamse blogproject Flanders is a Festival 2012. Eerder verschenen: Flander is a Fitnessprogram, Oostende, mon amour , Oostende, in het kielzog van de meeuwen.

Categorieën:BelgiëTags: , , , , , , , , , , , , ,

8 Comments

  1. Uit wat ik in interviews gelezen heb, heb ik besloten Els Pyno graag te zien. Ze heeft iets heel ontwapenends. En de muziek valt ook wel te smaken, op CD, daar heb je het voordeel dat je het net zo luid of zacht zet als je zelf wil. Leuke tekst weer, je bent goed op dreef.

  2. PogingTwee

    Seg Anneke. Dat heb je mooi gedaan, Els gelinkt aan Pater Damiaan. Ik mis alleen een klein beetje de inbreng van Pater Pamfiel in dit verder weer uitermate amusante blog. Zie hier http://www.youtube.com/watch?v=aqXFnRLAGdM een interview met Els (ter compensatie van de schaarse Wikipedia informatie). Een interview met de Grootste Belg is daarentegen op youtube weer niet te vinden.

  3. aldert1946

    Dank ook weer deze keer. Ik ga op den duur Vlaanderen nog interessant vinden, maar ben gelijkertijd bang dat als ik zou komen, al die grappige ontmoetingen niet voor mij zijn weggelegd. -:))
    Veel plezier met je volgende blog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s