Over de overlevenden niets dan goeds

Doesburg – Het was zondag en mooi weer. Ik besloot te doen wat iedereen doet als het zondag is en mooi weer: ik trok de natuur in. Ik startte de auto en deed de radio aan ter voorbereiding op de reis. De stem van Nelleke Noordervliet vulde de ruimte. Ze citeerde J.C. Bloem:

“Natuur is voor tevredenen of legen.
En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant,
Een heuvel met wat vilaatjes ertegen.”

Ik vroeg me af of ik tevreden was, en besloot van wel, al was het maar omdat ik anders tot de legen gerekend werd. Bij legen dacht ik aan de baasjes van de vechthonden die de afgelopen dagen mijn pad gekruist hadden en die er de reden van waren dat ik nu de stad uitvluchtte. Zouden er in de tijd van Bloem pitbulls zijn geweest?

Ik stopte voor het stoplicht. Naast mij fietste, rolde, stepte en hinkelde de rest van Nederland, tevreden op weg naar de natuur. Ik dacht terug aan de pitbullbezitter. De man, voortgetrokken door een genetisch gemanipuleerd gedrocht vol spieren en kwijl, was in een razende vaart mijn richting uit gekomen, terwijl ik langs de rivier wandelde.

Mijn eigen honden, verbaasd over zoveel doorgefokte potentie, waren snuffelend op het fenomeen afgelopen, hetgeen de woede van de man had opgewekt: “Hou die teringhonden bij je”, schreeuwde de man terwijl hij met twee handen aan het beest sleurde. Het gedrocht hing, staand op zijn achterpoten, in zijn halsband vol spikes. Hij grauwde, terwijl de voorpoten in het niets klauwden. Afgetekend tegen het blauw boven de rivier stond daar een driekoppige hellehond.

© Helen van Vliet http://www.helenvanvliet.nl

Ik probeerde mijn reuzenpups te grijpen, maar ze dachten dat het een spel was, en dansten als boksers in de ring, op het juiste moment mijn hand ontduikend. “Dame”, zei de man die inmiddels plat op de grond lag, als jij niet opschiet, laat ik de hond los en zijn jij en je honden restjes verscheurd vlees.”

Het was de derde keer die week dat een levensgevaarlijke hond mij verplichtte mijn honden te ketenen. Ik besloot dat als de legen met hun hellehonden de stad terroriseerden, ik de natuur van de tevredenen maar moet opzoeken.

Voorbij een heuvel met wat vilaatjes er tegen, reed ik naar een stuk hei ter grootte van een krant. Op het bospad was het zo vroeg in de morgen nog stil. Groene dennen staken af tegen het frisse blauw van de lucht.

Een vrouw in mantelpak met een politiek correct hondje doemde op uit de paarse hei. “Wilt u uw hond aan de lijn doen. Mijn hond heeft een trauma en is bang voor pitbulls”, riep ze van verre. “Het zijn geen pitbulls ”, antwoordde ik . “Furieus kwam ze op me af. Ik kon nog net haar handtas ontwijken, terwijl haar hondje een stuk uit de staart van mijn pup hapte.

Ik liep verder met een bloedende hond. Bloed drupte op de paarse hei. Een slang was bezig een pad op te eten. Een egel lag platgereden op het zandpad. De natuur, en daarin had Bloem ongelijk, is slechts voor de overlevenden en de legen.

Categorieën:Columns, MijmeringTags: , , , ,

27 Comments

  1. Vreselijk zeg. De enige honden die op een gezonde manier reageren – vast of los – zijn jouw pups, Anneke.
    Maar het ligt bij die pitbulls niet aan de honden, het ligt aan de ‘baasjes’ die hun hond niet de baas zijn! Agressieve honden worden niet geboren (een enkele uitzondering daargelaten), ze worden opgev… eh AFgevoed.
    Mooi beschreven, maar wel schrijnend.

  2. Ik durf het bijna niet te zeggen maar… die linker lijkt best wel wat op een pitbull..
    Ik heb zelf, sinds ik in Spanje woon (in die natuur voor overlevenden), altijd grote honden. Ze zijn vast net zo lief als de jouwe, maar ik snap de angst van anderen als ze onbekende honden loslopend hun kant op zien komen. Ik ben in dat soort situaties ook vaak bang. Daarom probeer ik de mijne altijd dichtbij me te houden of aan te lijnen als ik op een ‘mensenpad’ loop. Ik geef toe dat we hier natuurlijk wel wat meer dan ‘een krant’ aan mensarme natuur hebben, dus ik heb wat meer keuze. Misschien mag ik dan ook niet vergelijken (wat ik natuurlijk toch doe).
    Overigens hebben we hier geen politiek correcte honden, dus dat scheelt..

  3. Mirel

    Zoals altijd leest het alsof ik er zelf bij ben en het meemaak. Wat een nare ervaring die man met de pittbul maar ook die zelf niet zo politiek correcte mevrouw met haar hondje.
    Ik ben overigens 2 weken geleden zomaar spontaan gegrepen door een agressief hondje toen ik nietsvermoedend en ook niet bewegend bij een lift stond te wachten en het baasje (een jaar of 17) verontschuldigde zich niet eens maar vroeg ook niet hoe het ging. Hij stapte gewoon de lift in!!!

  4. Eens met Mirel, het is alsof ik naast je loopt als ik dit lees. Ik word er ook een beetje weemoedig van. Dit verhaal heeft voor mij de conclusie ‘waar ben je nog veilig voor de rest van de wereld?’ Zeker niet op dat stukje krant, helaas… Gelukkig is ‘leeg’ en ‘overlevend’ niet hetzelfde🙂.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s