Niches en tamtams

Maarssen – Omdat ik nooit nee kan zeggen, zei ik ja en vertrok naar Maarssen. In het gezelschap van TomTom. Waarom één Tom niet toereikend is voor een  apparaat met de afmeting van een fototoestel heb ik nooit begrepen, totdat ik onlangs vernam dat TomTom geen naam is maar het Engelse equivalent van tamtam. Niet dat de zaak daar nu direct helder van wordt, maar het beantwoordde in ieder geval mijn vraag.

Dit blog werd geschreven in opdracht van het TravelNext congres 2012

Midden op de vierbaansweg rond Utrecht, terwijl de kilometers naar Maarssen afnamen, raakte  TomTom vreemd genoeg het spoor bijster en maande mij om terug te keren naar waar ik vandaan kwam. Sinds de vorige regering aan de snelheidswetgeving heeft gesleuteld, is het al moeilijk genoeg te weten hoe hard je op welk tijdstip van de dag je waar mag rijden, laat staan dat ik moest nadenken over omkeren. Toen ik eindelijk Maarssen bereikte, was het TravelNext congres waarvoor ik gevraagd was al in volle gang.

Achterin, aan lange tafels, zag ik de jongens en meisje van het bloggersgilde live tikken, tongen uit de mond. Dit ging ik nooit meer inhalen. Ik vleide me stilletjes tussen twee destinatiemusketiers en luisterde naar Ole Ruch.

Ole Ruch werkt voor Airbnb. Dat is een marktplaats waar je een boomhut, een kasteel, een loft of, als je niet zeer bemiddeld bent, een studentenkamertje kunt huren om in te overnachten. Je kunt ook, als je zelf in die boomhut ligt, je rijtjeshuis aanbieden en daar net zoveel voor vragen als je redelijk vindt. Ole vertelde dat mensen tegenwoordig niet meer op vakantie gaan om te ontsnappen, maar omdat ze de plaatselijke bevolking willen ontmoeten en waar kun je dat beter doen dan in een vinexje tussen de locals?

Snaar

Blijkbaar had Ole’s organisatie een snaar geraakt want nauwelijks drie jaar na de oprichting hebben zich al 60.000 mensen naar 192 landen versleept om handen te schudden met de locals.

Ik dacht aan de reisschrijver Bob den Uyl die in andere tijden over hotels schreef:

“Hotels zijn onwaarschijnlijk mooie en, in alle betrekkelijkheid, idioot goedkope instellingen: ik betwijfel of er ooit wel eens een mooiere en nuttiger uitvinding is gedaan. Aangekomen in een verre stad loop je eerst als een kat in een vreemd pakhuis rond, schutterig beweeg je je door het onbekende stratenplan. Dit alles is op slag afgelopen als je, na een te verwaarlozen administratieve handeling, een kamer in een hotel hebt gehuurd. Ineens hoor je erbij..)[1]

Als verstokt couchsurfer en huizenruiler heb ik er nooit aan gedacht geld te vragen aan mijn gasten. Dertienkoppige Spaanse families sliepen weken in mijn bed in ruil voor een paar handgeschilderde mokken, Amerikanen verwarden de daklozenopvang op de hoek met het plaatselijk café, waardoor wij nog maanden na hun vertrek lallende zwervers in ons portiek aantroffen, die murmelden over America, the land of the free.

IMG_7806

William Bakker, die Nederlands sprak met een accent uit het land van de free, was zó’n inspirerende verteller dat ik heimelijk verliefd werd, hetgeen hij vermoedelijk doorzag want er verscheen terstond een foto van zijn vrouw in de presentatie. In the bussiness of making memories gaat het volgens Bakker van Think!Social Media om twee dingen: mensen die verstand hebben van de plek die je wil promoten en mensen die invloedrijk zijn. Volgens Bakker is er altijd wel iemand die ergens verstand van heeft. Of we wisten wat een Brony was?” Het bleef stil in de zaal.

Kennelijk durfde niemand van de volwassen mannen er voor uit te komen dat ze fan van ‘My little pony’ waren en regelmatige littlepony meetings bezochten, “want dat is”, vertelde Bakker, “wat een Brony doet.”

Kortom er is altijd wel iemand die ergens verstand van heeft en internet is dé plek waar mensen bij elkaar komen en elkaar vinden.

Verstand

Bloggers zijn volgens Bakker een voorbeeld van mensen die ergens verstand van hebben. Zo legde hij uit dat hij eens gevraagd was om na te denken hoe de stad Richmond, pal onder Vancouver, gepromoot kon worden. Geen sinecure, want meer dan een vliegveld bood de plaats niet. Wel wonen er veel Aziatische immigranten en Bakker bedacht dat als er iemand wist waar je lekker Aziatisch kunt eten, het de immigranten zijn. Dus werd er een blogwedstrijd uitgeschreven waarin de winnaar een jaar lang elke avond Aziatisch ging eten en daarover blogde. Dit leidde weer tot discussies op Twitter en Facebook. Hoe het met de blogger is afgelopen weet niemand, maar Richmond staat nu bekend als dé plek om Aziatisch te eten.

Sabine de Witte beklom het podium, een jonge blogster. In kousenvoeten vertelde zij hoe ze bestemmingen in Europa onder de aandacht bracht. Ze beschreef niet alles, want ze had haar eigen niche: reizen en luxe. “Upgrade your style”, was haar motto. Voor campings of hotels waar je naast de lift moest slapen moest je niet bij haar zijn, vertelde ze een bezoeker die vroeg of ze in te huren was.

Ik dacht aan de plekken waar ik de afgelopen tijd als journalist en blogger had geslapen. In mijn geval altijd naast de lift en dan mocht ik nog van geluk spreken: in Valencia bivakkeerde ik uren ín de lift.

In Oeganda hadden ze gelukkig geen lift en de zeldzame keer dat ik in een 5-sterren hotel slaap, val ik meestal van pure opwinding uit bed waardoor ik de rest van de nacht op de EHBO doorbreng.

Tienduizenden bezoekers per maand heeft Sabine die net als zij een upgrade van hun levensstijl willen. Ik luisterde jaloers toe. Ik moest ook maar eens op zoek naar een niche.

Somber liep ik de workshop van Isabel Mosk binnen. Isabel spot bloggers zoals anderen vogels spotten. Ze was organisator van het grootste blogfestival ooit: Flanders is a Festival, waarin 100 bloggers van over de hele wereld Vlaanderen bevolkten en beblogden. Ik was er destijds één van. Isabel vertelde tijdens de workshop hoe je met één blogger duizenden mensen kunt bereiken. Opnieuw zakte de moed mij in de schoenen. “Niet alleen grote bloggers zijn belangrijk, ook bloggers die een specialiteit hebben moet je inzetten”, vervolgde Isabel. “En tot slot heb je ook personalitybloggers”  Op het scherm prijkte mijn blog.

Ineens viel alles op z’n plek. Ik wist wat mij te doen stond en stormde Isabels workshop uit.

Ik word personality blogger met een niche voor rundown hotels vol kapotte liften en ellenlange brandweervoorschriften.

Van die plakkaten die je aanmanen bij brand niet in paniek te raken, maar eerst rustig een natte deken over de deur te spijkeren.

Bent u naar zo iemand op zoek? U mag u mij bellen of desnoods verwittigen per tamtam!


[1] Bob den Uyl, Het reizen vereist sterke zenuwen

Categorieën:Blogs over de reisindustrieTags: , , , , , , , ,

19 Comments

  1. aldert1946

    OK, dan maar doorgaan met je prachtige verhalen vol met idiote, grappige, onthullende, ontluisterende, ontroerende en vooral persoonlijke ontmoetingen. Dan blijf ik geïnteresseerd en geïntrigeerd door wat er ver weg en soms dichterbij allemaal te beleven valt. Dan wordt je tenminste ook voor prijzen genomineerd, maar vooral door je lezers geëerd.🙂

  2. Richard Kok

    Mooie posting! Groet, Richard

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

    Op 13 dec. 2012 om 17:26 heeft Stories of a global villager het volgende geschreven:

    > >

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s