Existentiële dip

Doesburg – Ik verkeer in een existentiële dip. De poes ligt op schoot. Ik geef toe dat  ik een beetje op de zaken vooruit liep toen ik een aantal weken geleden schreef over de kat met één oor.

De kat had op dat moment, technisch gezien, nog twee oren, al was het linker een verschrompeld stukje leer dat er uitzag alsof het  te lang in het nat had gelegen en na het drogen krom was getrokken.

Mijn existentiële dip is nog vers als ik een aantal  versregels van  de dichter Menno Wigman lees:

Ik wil de hemel en ik wil de straat, 
ik wil in zestigduizend hoofden ruisen
En iedereen een tand uitslaan voor ik de weg van alle boeken ga
en roemloos bij de Slegte sta.

Ik besef dat mijn dip hierbij vergeleken te verwaarlozen is en richt mijn aandacht op de poes.

Het linkeroor is er af. Op mijn bureau gevallen op een dag dat ik niet thuis was. Ik was in een schouwburg honderd kilometer verderop. Ik keek naar Israel Galván, een flamencodanser die stampend en tikkend een rammelende tafel bedwong. Olé.

Het scherm van mijn mobiel lichtte op: “Het oor is er af”, las ik. De man naast me wendde zijn hoofd af en schoof een stukje bij mij weg.

Van rechts bekeken lijkt de kat op een cavia. Hoewel dat strikt genomen ook niet juist is, want in een dierenwinkel zag ik dat cavia’s ook oren hebben. Niets vergeleken bij de konijnen met wie ze een hok deelden, maar ze hadden tenminste een oor.

De poes wast met de zijkant van haar poot het niet langer bestaande driehoekje boven haar hoofd.

Ik vraag me af of ze ook in een existentiële dip verkeert. Misschien denkt ze helemaal niet na over het leven, vraagt ze zich slechts af waar haar oor is gebleven.

Over de komst van de kat met één oor schreef ik eerder dit verhaal.

Categorieën:Dieren, MijmeringTags: , , , , , , , ,

7 Comments

  1. aldert1946

    Ik ging voor mijn eega op internet het begrip gepasseerde tomaten opzoeken en zag dat er mail was en las daarom na het vinden en doorgeven van mijn antwoord je stukje over deze poes Eenoor. dankzij de foto’s weten we hoe het er uitziet en hebben ooit ook een buiten kater Snuf gehad die de buurt onveilig maakte en daardoor regelmatig met allerlei beschadigingen thuis kwam. Zo ook zijn oor. Langzaam maar zeker wisten zijn tegenstanders het oor tot een rudiment terug te brengen.
    Ik verdenk hem er nog steeds van dat hij bewust die kant open liet om via de andere kant zo terug te slaan dat winst gegarandeerd bleef. Tot zijn hemelvaart bleef hij in ieder geval baas in eigen buurt en kwamen er nimmer ook maar schaduwen van andere katten bij ons in de tuin.
    Ik wens jullie nog vele mooie jaren met poes Eenoor toe.
    Groet
    Aldert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s