Dag opa, groetjes aan Bigas

Doesburg – Er gingen deze week heel wat mensen dood: Opa, Bigas Luna, Margaret Thatcher. Opa was ongetwijfeld de aardigste en minst bekende. Mocht u geen verzuurde Nederlandse filmrecensent zijn, de kans is groot dat ook Bigas Luna u weinig zegt.

Ik verbleef de afgelopen week in een bubbel. Een capsule die in een eigen onnavolgbaar ritme naast de realiteit dobberde. Vanuit mijn capsule zag ik kinderen naar school fietsen, mensen uit hun werk thuiskomen. De uren van de dag, de dagen van de week, ze dreven nietszeggend voorbij. Soms als ik in mijn bubbel door het huis dreef, kwam ik mijn lief tegen die in de zijne dobberde. We aaiden elkaar dan even over een arm of dronken één van die talloze kopjes koffie die bij de dood horen.

Een enkele keer drong een flard van een gesprek of een stukje informatie binnen: Bigas Luna was overleden na lang ziek geweest te zijn geweest. Drie wetenschappers schreven een boek over toeval en bijgeloof. Wist ik bijvoorbeeld dat zwarte katten minder kans hadden uit een asiel te worden meegenomen? Ik begreep dat mijn zoon in een t-shirt met slechts een telefoon en een portemonnee in het vliegtuig in Madrid was gestapt en zonder portemonnee in Rotterdam was aangekomen.

Dat kan geen toeval zijn. Uitgeverij NwAdam

De taal die ik bezigde, voor ik aan het dobberen sloeg, is plotsklaps gewijzigd. Woensdagavond woont opa bij ons. Donderdagmorgen is dit, zonder dat hij het bed ook maar verlaten heeft, veranderd. Woonde moet ik nu zeggen. ’s Nachts als ik door de gang dwaal, denk ik na over de woorden rauw en rouw. In de rauw klinkt goed.

Margaret Thatcher dringt tot mijn bubbel door. Ook zij is verbannen naar de verleden tijd. De Iron Lady, die had geweigerd het apartheidsregime economisch te veroordelen, stond niet bekend om haar humor. Toch hoor ik mezelf lachen als ik op de radio opvang dat Winnie Mandela haar ooit heeft verteld dat zij in Zuid-Afrika ook Iron Lady werd genoemd. “And what exactly is it that you iron?”, zou Maggie hebben gevraagd.

Koelplaat

Ik begrijp dat ons toilet het heeft begeven, net nu het huis vol zit met bezoek. Wie moet plassen kan naar boven. Of bij opa, maar ja dan moet je wel langs een opgebaard lijk. Ik ben de enige die durft. Als ik in stilte in opa’s badkamer zit, hoor ik hoe de plaat aanslaat die opa koel houdt. Ik heb nieuwe kennis verworven sinds ik op drift raakte. Honderd euro per dag kost de plaat, weet ik nu, want ik kreeg de uitvaartrekening al gepresenteerd voor hij begraven is.

Bigas Luna leerde ik kennen, toen ik als docent filmopdrachten voor mijn leerlingen bedacht. Ik kocht prijswinnende Spaanse films die ik in de mediatheek plaatste. Een daarvan was Jamón, jamón van Bigas Luna. Een leerling had thuis meegedeeld dat ze voor Spaans een film moesten kijken van de juf. Ze had er één over hammen uitgekozen. Het gezin besloot tot een gezamenlijk didactisch filmavondje. Een piepjonge Penelope Cruz en Javier Bardem vulden weldra al copulerend het televisiescherm van de familie. Als ze verder ook geen aanstalten maken hun kleren aan te trekken en tot slot nog wat met hammen gaan werpen is de maat vol. De vader belt woedend de school en eist het ontslag van de pornojuf.

Jamon,jamon Bigas Luna

Ik leer nieuwe woorden in mijn capsule. Uitvaartbegeleidster. Dat is een mevrouw wiens taak het is alles tot een goed einde te brengen wat al afgelopen is. Als opa begraven wordt, stapt ze uit de auto bij de rotonde. Langzaam loopt ze voor de stoet. Haar roze sjaal wappert vrolijk in de wind.

Ik had liever gezien dat ze opa naar zijn plekje in het hiernamaals begeleidde. “De man van goud ver van ijzeren Maggie zetten hoor”, zou ik haar influisteren. Daar krijgt ie ruzie mee. “Zet m maar bij Bigas Luna, de filmregisseur die zegt dat alle Spanjaarden van vlees, wijn en seks houden. Onze Friese charmeur zou het prima met hem kunnen vinden. Oh en vergeet hem niet z’n karafje wijn en z’n sigaretten mee te geven.” Dag opa, groetjes aan Bigas!

Opa overleed op 4 april op 92 jarige leeftijd.

OVER ZIJN LEVEN:

Het jaar 1920

Categorieën:MijmeringTags: , , , , , ,

34 Comments

  1. Lieve Anneke, het is zo ontzettend herkenbaar datgene wat je beschrijft. Wonen wordt woonde. De koelplaat. Zo’n (lelijk woord) ding dat telkens aanslaat op het moment dat je probeert in het reine te komen met het feit dat er een opgebaard lijk (sorry ik vind het een naar woord) in de kamer of deel van een huis ligt. Het bubbelen in verdriet. Zien dat de wereld gewoon doorgaat. Dat je in de supermarkt nog steeds favoriete hapjes of drankjes voor hem/haar meeneemt en thuis weer weet dat het niet meer nodig is. Niet meer hoeft.

    Anneke, ik wens je heel veel liefs, sterkte en vooral een goede rauw. Rouwkost is taai maar is nodig. Neem je tijd en doe vooral wat goed voelt. Of je naar buiten gaat of een hele dag binnen hangt. Alles is goed, zoals jij je er prettig bij voelt.

    Dikke kus,
    Odette

  2. Jantien

    Hey Anneke, ik vind je steeds beter schrijven. Wat een ongelooflijk raar compliment is, op dit moment, hier. Maar doe het je graag toekomen en hoop dat het je sterkt in je verdriet, als ik tenminste in je bubbel ben doorgedrongen…😉 en dat sterken, laat maar, heb het maar gewoon. Het is niet anders…. Kus!

  3. aldert1946

    Ik heb weer beide stukken gelezen en wenste daarna dat ik ook zo kon schrijven. Dat zo liefdevol schrijven over een geliefd mens is een gave. Door het lezen komen allerlei mooie eigen herinneringen boven en daarvoor ben ik je dankbaar. Als geboren en getogen Fries leef ik mee met het verlies van jullie “huis Fries” en wens ik jullie veel, heel veel gelukkige herinneringen toe.

  4. Janneke

    Weer een prachtig verhaal en zo goed herkenbaar voor iedereen die een dierbare heeft verloren. Ik kan de rouw en de bubbel waar je nu in zit helemaal mee voelen. Ik ben het met Jantien eens, je verhalen worden steeds mooier, ook al is de aanleiding natuurlijk droevig. Heel veel sterkte!

    • Er is een blogger, ik weet zijn naam even niet, die schrijft dagelijks over het verlies van zijn vrouw. Zo mooi, zo liefdevol en toch weet je deze woorden hadden eigenlijk niet moeten verschijnen. Emoties maken het schrijfproduct directer denk ik. Bij ons is dat gelukkig anders, het is verdrietig maar we kunnen afscheid nemen met het gevoel dat het goed is zo.

  5. Mirel

    Lieve Anneke,

    Gecondoleerd. Ik wens jullie veel kracht toe.
    Wat heb jij de dood van je opa en de gebeurtenissen eromheen prachtig in woorden weergeven. Door jouw beschrijving voel en zie ik het gewoon. Zoals altijd met jouw vertelkunst. Helaas is de aanleiding van dit verhaal geen prettige maar wel enorm knap dat jij dit zo goed weet te beschrijven en met ons kunt delen.

    Cuídate mucho querida Anneke.
    Un abrazo.
    Mirel

  6. Petra Vanger

    Hallo Anneke, mooi verteld. Ik heb altijd zo iets bij dood ook gevoeld. Jij zit in die bubbel en het gekke is de wereld draaid gewoon door. Heel mooi . Veel sterkte de komende tijd.
    Groetjes, Petra Vanger

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s