De week van Dotan en de Russin

Rotterdam/Giethoorn –Het was de week van Dotan. En van de dikke Russin die haar afgrijzen voor het ridicule Hemavolkje niet onder banken of stoelen stak. Ik had nog nooit van Dotan gehoord, maar sommige ontmoetingen zijn nu eenmaal onvermijdelijk.

De jonge troubadour maakt liedjes die hij uitprobeert in Hollandse huiskamers. “See with your own eyes” zong Dotan die avond in Rotterdam, terwijl hij zijn verwoestend mooie ogen op mij gericht hield. Ik voelde hoe mijn knieën knikten en kon mij nog net aan de hapjestafel vol worst vastgrijpen, toen ik een hand onder mijn elleboog voelde. Mijn man. “We moeten zo gaan”, fluisterde hij. “De Russen komen”.

De Russen zouden een week lang met een tweetal Catalanen, een handvol Siciliërs een onderwijsprogramma doorlopen. Een boottocht door Giethoorn moest de onderlinge kennismaking bespoedigen. Erg ingewikkeld was dat allemaal niet want de Russische dames stelden zich voor als Olga en Olga. En de latino’s hadden allemaal een naam die met José begon.

Ontdooid

We stapten in de boot. Olga nam plaats naast mij. Ze droeg een strak felrood t-shirt waaronder witte armen kwabden. Haar satijnen broek was met een zilveren riempje vol lovertjes in haar lijf gesnoerd. Ik schatte haar midden dertig. De zon scheen op het glas. Huiverend trok ze haar jas weer aan. “Het is afschuwelijk koud in dit land”, zei ze beschuldigend. Ik dacht aan het jaar daarvoor toen ik bij -12 graden in Rusland gepicknickt had en de sneeuw zich tot ver boven mijn knieën had opgehoopt. Het had drie dagen geduurd voor ik ontdooid was.

We gleden langs rietkragen. “Stop”, gilde ze plotseling. “We zijn Olga vergeten.” De andere Olga zat vast op het toilet van de bootmaatschappij. “Sorry”, verontschuldigde die zich. “In Rusland doen wij nooit de deur op slot. Ik wist niet hoe het werkte.” Opnieuw, ditmaal met twee Olga’s, gleden we langs tuinen vol  eenden die zich in het zonnetje koesterden.

IMG_9396

Olga wees op het riet. “Wat zijn dat voor bomen?” “Riet”, antwoordde ik met een Engels accent waardoor het keurig als reed klonk. Russische bomen zijn veel hoger”, zei Olga. “Dit zijn ook geen bomen”, wierp ik tegen, maar Olga keek mij streng aan dus hield ik mijn mond. “Wat voor bomen hebben jullie eigenlijk?”, vroeg de Catalaan. Ik dacht aan de eindeloze berkenbossen die Moskou met Ryazan verbonden. “Beuken, kastanjes, eiken” you name it” , we hebben alles”, zei Olga.

Mijn collega had inmiddels de picknickmanden geopend en voorzag de groep van eten en drank. Olga stootte mij aan. “Doen mannen in Nederland altijd het werk?” “Tuurlijk”, zei ik grijnzend. ‘’Wie anders? “En wat doen de vrouwen dan?” Wij dromen, zei ik en ik dacht aan Dotan.

Leiders

“Bij ons kan dat niet”, zei Olga afgemeten. Vrouwen moeten het werk doen. Mannen kunnen dat niet. Mannen zijn leiders. Zoals Poetin. De zwarte ogen van Dotan maakten plaats voor het ontblote bovenlijf van de Russische president zoals hij de laatste dagen op een paard door het journaal gegaloppeerd was . Het was mijn beurt om te bibberen.

Olga gaf Engels, maar ze hield niet van taal. “En wat houdt jouw vak in?” “Het bestaat uit politiek en recht en …” Verder kwam ik niet, want ze onderbrak me. Recht? Waarom? Wat moeten kinderen nu met recht? “Weten wat hun rechten zijn”, antwoordde ik. “Vergeet niet dat niemand een burger zoveel kwaad kan  berokkenen als de staat. Denk maar aan Stalin.” “Hmm” deed ze met een wegwerp gebaar. “Stalin was een Georgiër geen Rus.”

IMG_9383

“Ik haat Polen, zei ze toen.  Ze klagen altijd over Russen. Alsof Duitsers heilig waren. En dan die Anne Frank.” Opnieuw een wegwerp gebaar. “In Rusland hebben we miljoenen kinderen die vermoord zijn. Hoor je niemand over.” De mededeling klonk vreemd voor iemand die kort daarvoor geen greintje medeleven met de meiden van Pussy Riot had getoond. “They did something foolish”, had ze schouderophalend gezegd. Toen de Catalaan had gevraagd of foolish twee  jaar strafkamp rechtvaardigde had ze vuur gespuugd.  “Why not, they insulted us Russians.” Ik hoopte voor de zangeresjes dat hun kampbeulen beminnelijker waren.  

Ze boog zich naar mij toe. “Ik was gisteren in de HEMA. Ze hadden me verteld dat het zo’n leuke winkel was. Ik begrijp het niet. Het is een lelijke winkel met rotzooi! “En weet je wat mij ook tegenvalt?” Ik had geen idee. Na een uur naast haar in de boot te hebben gezeten, kon het van alles zijn. “Hoe slecht Nederlanders Engels spreken en hoe onbeschoft ze zijn.”

Ik probeerde krampachtig aan Dotan te denken maar de kampbeul blokkeerde alle beelden op mijn netvlies.

Toen wees ze boos op het raam. “Het regent!”   

 MEER RUSLAND:

Visumtraining

Helden van Rusland

Categorieën:Giethoorn, Nederland, RuslandTags: , , , , , , , ,

9 Comments

  1. aldert1946

    Ook minder leuke ontmoetingen leveren leuke en ontspannen verhalen, zeker samen met een smeltende droom van een” verlate tiener”🙂

  2. Wij blijven gewoon lekker genieten van Dotan en z’n mooie stem….dat doet de rest vergeten.
    Daarbij denk ik dat wij Nederlanders nooit zullen wennen aan mensen met zo’n uitermate straffe en ongecensureerde mening….wat dat betreft zou Olga Pussy Riot toch ook moeten steunen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s