De storm

Er raasde een storm door het stadje. Voor wie het wilde zien. De storm werd veroorzaakt door een wethouder die opstapte. Net nu de partij winst boekte en de club verder wilde. Wind woei klagerig door de straten. Nou ja, de bestuurder ging geen tweede termijn aan. Een nuancering van niks, want kiezersbedrog bleef het evengoed.

Slagregens geselden het stadje dat dekking zocht bij de rivier. Iedereen ventileerde zijn mening behalve de wethouder zelf. Die hield zijn mond stijf dicht. Gespeculeerd werd er volop. De no-nonsense bestuurder, zoals hij werd genoemd in een krant die de kattenbak al heeft verlaten, zou wat beters hebben gekregen. Diezelfde no-nonsense wethouder, die de partij was binnengeloodst om het aanzien te redden.

Bedrog

‘Kiezersbedrog! Nietsontziend stemmen stelen! Hij jaagt een andere politieke carrière na! Politici zijn leugenaars! De slagregens daverden op zijn schouders De wethouder zweeg. Hij had altijd al een hekel gehad aan modder.

Gefluisterd wordt dat zijn vrouw destijds de aanjager was geweest. Zo gaat dat met vrouwen. “Er stappen daar voortdurend bestuurders op,” zou ze hebben gezegd. “Kom, ga de wereld redden, ze kunnen wel een fatsoenlijke vent gebruiken.”

Fatsoenlijk

Daar ging hij. De nieuwe wethouder. Toen nog een fatsoenlijke vent. Hij poetste de glazen van zijn ijzeren brilletje nog eens op. Schafte een pak aan en legde de luttele meters van zijn huis naar het stadhuis door de hoofdstraat af. Een beetje gebogen, tot ergernis van zijn vrouw, die hem altijd maande rechtop te lopen.

Onderweg naar zijn werk maakte hij een praatje met de bakkersvrouw, met de kunstenaar. Bij de chocolaterie kocht hij soms een doosje bonbons. De kaasboer informeerde hem gretig over nieuwe initiatieven om leegstand tegen te gaan. Tegen de tijd dat hij het stadhuis binnenstapte, wist hij hoe de zaken ervoor stonden.

Venijnig

Ook toen, tijdens die eerste wandeling, woedde er al een venijnig stormpje. Sommigen waren verontwaardigd over zijn komst. Al weet niemand meer waarom. Nu waren ze verontwaardigd dat hij vertrok.

En nu is de no-nonsense wethouder een verrader. Een dief van stemmen. De partij speelde de rol van vermoorde onschuld met verve. “Ze was verbijsterd.” Ze had haar uiterste best gedaan maar de wethouder niet “binnenboort” weten te houden, aldus de lokale website. Emotie spatte van de spelfouten. Het hoofdredactioneel commentaar van de krant ging een stapje verder: de man zou naar een verdere politieke carrière kunnen fluiten.

Daar loopt hij, zijn schouders recht, indachtig zijn vrouw die hem zijn pose influistert.

Straks zal de storm weer gaan liggen.

Zal zijn vrouw zijn brillenglazen poetsen.

En is de wethouder weer gewoon een fatsoenlijke vent.

Categorieën:Columns, Mijmering

2 Comments

  1. Yvonne HOOGSTEDE

    Respect voor de wethouder die zwijgt! Hij zal er zijn reden wel voor hebben! Ik hoop het ooit een keer onder het genot van een heerlijk glad wijn van hemzelf te horen !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s