Gefeliciteerd met je broek!

Het was gewoon zo’n week. Er gingen wat mensen dood die daar nog niet aan toe waren. Anderen namen het niet zo nauw met beschaafd zijn en staken vrolijk dolken in de ruggen van mensen die mij dierbaar zijn. En ik miste opa. Niets zo verhelderend als een seniele bejaarde om de dingen weer in perspectief te plaatsen.

Oude man

“Wie is die oude man in het midden?” had hij me eens gevraagd toen ik hem een zojuist gemaakte foto op de telefoon liet zien van hem en zijn zoons. “Dat ben jij”,  had ik gelachen. “Kan niet!”, had hij uitgeroepen. “Zo oud is geen mens.”

Ik ben niet gelovig en dat is een handicap. Het betekent dat je het moet doen met wat je hebt en niet meer hebt. En ik geloof ook niet in de goedheid van de mens. Dat werd me deze week weer duidelijk.

Struikelen over ego’s

Dat de mens is uitgerust om grootse dingen te kunnen verrichten, geloof ik wel: hongersnood de wereld uit, een eerlijke verdeling van de welvaart, water en voedsel,  geen dieren-, vrouwen- of kindermishandeling meer. Dat ligt allemaal voor het grijpen als we niet zo druk zouden zijn met het struikelen over onze ego’s en belangen.

Kortom,  ik was niet bepaald vrolijk gezelschap en besloot mezelf uit te laten samen met de honden die het niks kan schelen hoe mijn pet staat. Sterker nog, die reageren iedere keer intens blij als ze hetzelfde stompzinnige rondje mogen lopen.

Wethouders

Ik stapte in een uiteengereten duif. Ik dacht aan mensen die dieren verminken, zoals de minderjarige jongen die onlangs in mijn woonplaats is opgepakt. En ik dacht -wonderlijk hoe ons brein verbindingen maakt – aan de 600 wethouders die op straat kwamen te staan.

“Je gelooft toch niet dat al die ontwikkelingswerkers aardige mensen zijn die efficiënt werken?”, had een vriendin die ontwikkelingswerker was, eens geschamperd. “Als ze succesvol waren zouden ze zichzelf overbodig maken.”

Ik dacht aan al die politici die zich na de gemeenteraadsverkiezingen in bochten wrongen om hun baan te behouden, uit angst op straat te komen staan. Met het welzijn van de gemeente had het zelden meer te maken.

Status

Volgens oud-burgemeester Leers, die ook enige ervaring met het fenomeen heeft en dus maar een uitzendbureau voor werkloze politici is begonnen, viel het nog niet mee om die gasten aan de bak te krijgen. “Ze hebben status, maar ja wat koop je nou voor status?”, hoorde ik hem op de radio zeggen.

Er kwam een stelletje me tegemoet. Zij in een mantelpakje met een ouderwetse wrong achter op haar hoofd.  Hij hield haar bij de ellenboog vast. “Ik ga je zo keihard pakken”, zei hij tegen haar. Ze giechelde. Een ouder echtpaar passeerde, elkaar moeizaam in evenwicht houdend. Ik vroeg me af hij haar ook ging pakken, maar hij verklapte niets.

Mooie broek

Ik somberde voort en dacht aan de zoon van mijn collega die deze week stierf. Een man met een teckel passeerde. Toen hij voorbij was, draaide hij zich om. Mag ik u even zeggen dat ik uw jurk zo mooi vindt?”, zei hij hoffelijk. Onwillekeurig dacht ik aan de man in Irak die op straat de fotografe had aangesproken:  “Wow mooie broek. Gefeliciteerd met je broek.”

“Dag hoor”, zei de man.

Ik kon er weer even tegen.

6 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s