De verzonnen man

Ik had zijn telefoontje gemist. Het liep tegen zessen en ik moest weg, maar dat kon niet zo lang hij niet was gearriveerd. “Ik ben in Doesburg, maar kan uw huis niet vinden”, klonk het toen ik terug belde. Hij sprak slepend, traag. “Waar bent u?”, vroeg ik. “Voor de Albert Heijn.” “In de Ooipoortstraat dus”, ik hoorde de ergernis in mijn stem.

De ergernis gold alle mensen die in de loop der tijd mijn huis niet konden vinden en voor de supermarkt stonden. Die automatisch een straat achter een naam plakken waar die er niet is “Ik woon op de Ooipoort, dat is om de hoek. Als u met uw rug naar de Appie gaat staan, gaat u rechts, fiets tot het einde van de straat. Daar gaat u rechts en het 5e huis is het mijne.”

Fiets vol tassen

Het bleef stil. “Oh zo ja”, zei de man. “Huh ik weet niet.” “Wat weet u niet?” Nog meer ergernis kroop in mijn stem. Ik moest weg en die man was al ruim een uur later dan was afgesproken. De man was op fietsvakantie en logeerde via Stichting Vrienden op de Fiets , een nacht op mijn zolder.

Nogal vreemd dat je niet in staat bent een straat te vinden. Ik herhaalde de aanwijzingen, maar de man klonk niet alsof hij maar iets begreep van wat ik zei. “Gewoon op de fiets stappen, het kan niet missen”, zei ik terwijl ik naar buiten liep om hem tegemoet te lopen.

In de Ooipoortstraat zag ik niemand die voor mijn potentiële gast kon doorgaan. Nergens een man met een fiets vol tassen. “Waar bent u nu”, vroeg ik toen ik opnieuw belde. “Huh uh ik weet t niet”, antwoordde de man. “Godsallemachtig wat was dit voor mafketel?

De kluts kwijt

“Rijd terug naar de Albert Heijn, dan wacht ik u daar op. “Ok”, klonk het. Even later zag ik een oudere man met een gewone herenfiets met fietstassen richting de supermarkt lopen. Bent u meneer B? Hij knikte, stak zijn hand uit maar zei niks. “Waar bent u vandaan gefietst?” vroeg ik om maar wat te zeggen. “Ik uh kom uit..tjsa waar ik kom ik ook alweer vandaan? Ik ben geloof ik een beetje de kluts kwijt.” Een beetje? Ik nam de man mee naar huis. Mijn gezin zat aan tafel, we hadden al lang weg moeten zijn.

“Welkom!”, zei mijn man. “En waar bent u vandaan komen fietsen?” Ik zuchtte inwendig. “Uh, uh, de man keek om zich heen alsof hij hulp van de kinderen verwachtte. Maar de 1,5 jarige had te druk met macaroni in haar haar te smeren en de andere twee keken de man gefascineerd aan. “Wilt u soms mee-eten?”, vroeg mijn man. “We moeten wel zo weg, maar u kunt rustig blijven zitten.” Ik zag opluchting over zijn gezicht stromen. Ik was zelf ook opgelucht dat ik hem niet opnieuw kwijt kon raken mocht hij op zoek willen naar een restaurant.

Bijgelovig

Terwijl mijn man opschepte, verzonk de man in gebed. Het duurde lang. “Bent u bijgelovig?”, vroeg de 10-jarige. “Katholiek”, antwoordde de man. Hij at langzaam met afgemeten happen, legde toen zijn mes en vork neer: “Neede! Nu weet ik het weer. Ik kom uit Neede gefietst.” We knikten allemaal uitvoerig. Ja Neede. Natuurlijk. “En uw vrouw gaat nooit mee”, viste ik met een blik op zijn trouwring. “Vrouw? Ik heb helemaal geen vrouw. Sinds mijn moeder in 2002 overleden is, ben ik helemaal alleen.”

Ik zei niks en vroeg me af hoe het mogelijk was dat een zwakbegaafde een hele fietsreis van twee weken had uitgezet. Lang tijd om me er in te verdiepen had ik niet want ik moest nu echt weg. Ik hoopte maar dat hij niet iets raars zou doen tijdens onze afwezigheid. Ik joeg de kinderen de auto in en vroeg hoe laat hij wilde ontbijten. “Acht uur”, antwoordde hij. “En kunt u ook een lunchpakketje maken? Graag vijf boterhammen. Eén met kaas, één met vlees, één met honing, eén met pindakaas en de laatste met appelstroop. En om te drinken bij het ontbijt graag karnemelk en koffie.”

Van Kooten en de Bie

“Juist ja.” Ik begon al net zo te praten als de man. “Een personage dat Van Kooten en de Bie hadden kunnen verzinnen”, zei ik toen ik eindelijk zelf in de auto zat. “Wat is een personage?”, vroeg de tienjarige. “Een verzonnen man”, zei ik. “Ha we hebben een verzonnen man in huis.” “Als die verzonnen man maar niet in huis verdwaalt en in mijn bed gaat liggen”, antwoordde de vijftienjarige.

“Lekker geslapen, vroeg ik de volgende dag aan onze gast. “Heerlijk”, antwoordde de man. Ik ben trouwens vannacht wel uit bed gevallen.” Hij lachte ondeugend. “En niet zo’n beetje ook”, mompelde mijn dochter vanuit de keuken die in de kamer eronder sliep. “Vroeg me al af wat hij aan het uitvoeren was.”

WAO

Terwijl mijn man in de supermarkt op karnemelk en appelstroop joeg, vroeg ik de man naar zijn werk. “Ik zit in de WAO.” Hij zag er op het oog heel gezond uit. Geen grammetje vet, gespierd. En had de afgelopen weken iedere dag zo’n 80 kilometer gefietst.

“Mijn lichaam is gezond”, ging hij verder alsof hij mijn gedachten kon lezen, “maar mijn geest wil niet meer. Ik ben afgekeurd na een herseninfarct. Ik kan niet meer goed nadenken, me concentreren. Het valt me steeds moeilijker om de route te vinden. Ik fiets al sinds 1978 ieder jaar twee weken. Maar ik vrees dat dit wel eens de laatste tocht zal zijn. Weet u soms waar knooppunt 35 is?”

Fietsgroeten

“Nee, geen idee maar ik zoek het met liefde uit voor u.” Ik kon mezelf wel voor m’n kop slaan dat ik hem zo hardvochtig had veroordeeld. Terwijl ik hem veilig op het juiste fietspad in de juiste richting zette, greep hij mijn hand. “Dank mevrouw. Het was fijn bij u. Ik schreef u een brief.”

Op de zolderkamer, waar hij uit bed was getuimeld, vond ik zijn brief. IMG_3086

 

3 Comments

  1. inekedingemans

    Oh wow Anneke, het doet me denken aan mijn vader. In het begin was er ook mijn ongeduld, maar na een stuk of tien herseninfarcten en vergevorderde alzheimer, voelde ik alleen nog maar liefde voor hem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s