De pleegrobot

“We kunnen geen ouders meer krijgen. We doen wat we kunnen, maar het levert niks op.” De vrouw die al 16 jaar bij me over de vloer komt, kijkt me spijtig aan. Ik zeg niks. Herinner me de spandoek die ik tijdens het lopen bij een school had gezien. “Wij zoeken dringend pleegouders.”

Dringend pleegouders

Ik schenk thee in en kijk naar buiten. In mijn hoofd bonkt een zinnetje genadeloos tegen mijn slaap. “Vind je het godverdomme gek? VIND je het GOD-VERDOMME-GEK?”. Ik schud mijn hoofd om het stemmetje het zwijgen op te leggen.

Dit is niet het moment. In plaats daarvan kies ik voor sarcasme: “Nou het ziet er naar uit dat er hier weer twee plekken vrij komen.” Maar de vrouw reageert niet.

Er is nog een ander zinnetje, een dat niet van mij is, dat blijft hangen: “Wij komen op voor het belang van de kinderen, niet voor de pleegouders.” Alsof er ooit iemand opkomt voor pleegouders.

Kinderbescherming

De laatste mevrouw van de kinderbescherming legde me het onlangs nog eens uit: “Natuurlijk is het niet leuk als kinderen weggaan, maar daar ben je nou eenmaal pleegmoeder voor.” “Je bedoelt pleegrobot”, had ik haar gecorrigeerd.

De vrouw die al 16 jaar bij me over de vloer komt, praat tegen me, over het belang van het kind dat moet zegevieren, daarom hadden ze er voor gekozen niet naar de rechter te gaan, maar zijn ze zelf op de stoel van de rechter gaan zitten. Ik luister niet meer. Waarom zou ik ook?

Ik denk aan haar, die ik niet ken. Daar heb ik voor gekozen. Het was het laatste beetje zelfbeschikking dat mij restte.

Grote afwezige

Ze drong mijn leven binnen als de grote afwezige. Zij, de moeder die haar kinderen achterliet in het centrum van een stad. Is het niet vreemd hoe de afwezigen ons domineren?

Ik ving haar kinderen op, verschoonde hun nat geplaste bed en nat gehuilde kussen. Liet ze met hun boze hoofden tegen me aanbonken, liet ze tegen me schreeuwen met al hun frustraties en samengebalde verdriet. Ik hoorde hoe ze snikten achter gesloten deuren, niet in staat hun verdriet te delen of te benoemen.

Ik vierde hun verjaardagen en had hun vriendjes en vriendinnetjes te logeren. Ik nam ze mee op reis en ontmoette hun kalverliefdes. Ik lachte om hun grappen en genoot van ons samenzijn.

De pijn

En toen kwam de pijn. Heel onverwacht. De pijn komt per telefoon. Er is geen inleiding. Niks. Alleen een boodschap. Zij is weer boven water en wil haar kinderen terug. Ik heb de was in mijn handen. Leg hem ergens neer. Dagen later vraag ik me verwonderd af wat die broeken in de hondenmand doen.

Aanvankelijk, maak ik me geen zorgen. Het zal toch niet na al die jaren? Ben je niet strafbaar als je je kinderen achterlaat? Maar nee, er komt geen rechter aan te pas. Het belang van het kind, weet je.

Dus gaan de kinderen weer naar hun moeder. En haar nieuwe man en haar nieuwe kind, verwekt in hun afwezigheid. Eerst gaan ze schuifelend, maar allengs worden ze geestdriftiger.

Dominante aanwezigheid

Ik voel hoe ik ze verlies, beetje bij beetje verandert de afwezige in de dominante aanwezigheid. En ik? Ik raak steeds verder van alles verwijderd.

Ik verander langzaam, eerst in een vreemde. Ineens zijn de knuffels op. En dan in de vijand. “Wat weet jij er nou van, je bent m’n moeder niet.”

Ik ken deze pijn. Het is een hevige pijn. Hij snijdt door je ziel. Laat een gapende wond achter, die slecht heelt. Je ademhaling gaat oppervlakkig. Je traanklier pulseert en doet onophoudelijk vocht stromen. Denken gaat niet meer. Met de pijn komt de woede. Die klampt zich vast als een drenkeling aan een boei.

Stompzinnig lopen

Dus ga ik lopen. Stompzinnig lopen, door de weilanden, door de stad, Bij de school hangt de spandoek met de oproep. Ik geef er een schop tegen in de hoop dat de pijn zakt. Dat doet het alleen nooit.

 

 

13 Comments

  1. Ria

    Lieve mevrouw, hou vol. Je hebt kinderen gered, je bent goed! Dit is zo pijnlijk, zo erg, maar hier kom je ook doorheen. Omdat je het goede hebt gedaan, dag in dag uit, minuut na minuut. Respect! Ik hou nu al van je.

  2. Christine Gardner

    Onbegrijpelijk – is dit nou echt in het belang van de kinderen? En wie gaat nou al jouw pijn, frustraties en samengebalde verdriet opvangen? Heel veel sterkte, Anneke.

    1. Anneke de Bundel

      Ja Christine, dit is kennelijk in het belang van de kinderen. Weer naar een ander land, weer een nieuwe taal. Wij hebben daar niets over te zeggen. het belang van kinderen zou ook veiligheid en regelmaat moeten zijn, maar de biologische ouder is de enige maatstaf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s