Prijzen en nominaties

Soms win ik een prijsje, dan weer verlies ik een illusie.

 

  • Genomineerd Aard Struijs Persprijs 2019 voor IJsland Blues

Het licht wil maar iet wijken. Halsstarrig houdt een strook wit boven de berg Hleiðólfsfjall de nacht op afstand. Veertig kilometer ver werpt het een bleek schijnsel over Langanes, een schiereiland gevormd als een eend die reikhalzend over zee uitkijkt. Alsof het dier, net als ik, aan het licht wil ontsnappen

  • Genomineerd Ierse persprijs 2018

Wat gebeurt er met je als je van tevoren niet weet waar je heen gaat. Als je niet kunt plannen, geen tijd hebt om de gidsen te raadplegen. Kom je tot rust? Ziet je reis er anders uit? Of doe je wat je altijd al hebt gedaan, maar in minder tijd? De dames pakken de handschoen op en laten zich door reisorganisatie srprs.me verrassen. Op de bonnefooi naar een onbekende bestemming.

naf_4795

©Nicole Franken

Het was een van onze betere plannen: liften naar Madrid. Niet vanuit Nederland natuurlijk, want dat hadden we al eens geprobeerd. Zonder succes. Volgens Jaap lag dat aan mij. Met mij kwam je gegarandeerd niet weg. Hij had daar verregaande theorieën over, allen gebaseerd op één futiel voorval.

Heel langzaam, één voor één verschijnen de garnalenkotters in ons blikveld. Erachter vuurt de zon haar eerste stralen af op Lange Nelle, de vuurtoren van Oostende. Het is nog geen zes uur. Luc Bogaert, eigenaar van de Dini, staat op de kade naast de Vistrap om de vracht binnen te halen.

naf_8005b_groot

.                                                                                                                      ©Nicole Franken

“Dit is het gedeelte waar de mensen zich ineens realiseren dat hij er niet meer is,” Ana’s stemt stokt. Even denk ik dat ze gaat huilen, maar dan herpakt ze zich. Slikt zichtbaar iets weg. Voor ons bevindt zich een massieve marmeren tombe. Eromheen de witte muren van de begraafplaats die gretig het felle zonlicht weerkaatsen. Op de tombe zit Spanjes beroemdste flamencozoon Camarón de la Isla. Eveneens in marmer. De handen losjes op de dijen.

“Perrito, Perrito!” Ik hoor het jongetje tijdens een wandeling door Barcelona op het moment dat iets wits op lage pootjes me voorbij schiet. “Espera perrito!” De hond reageert niet en steekt zonder vaart te verminderen iets verder de drukke Passeig de Bonanova over. Ik breng mijn handen al naar mijn oren in afwachting van de klap en de gierende remmen, maar er gebeurt niks.

Als een van zijn Noorse husky’s met pensioen moet, belt Jarle zijn broer, de jager. Een hond die niet meer kan werken, is een ongelukkige hond. Terwijl Jarle op het erf blijft, neemt de jager de hond mee achter de schuur en doodt hem met een kogel. De forse huskymenner huilt steevast geluidloos.

“Het zou zo oneindig veel interessanter zijn om het over seks te hebben”, zegt de vrouw met het korte blonde haar tegen de man die op de kisten vol meloenen hangt en zich beklaagt over de hitte. “Maar aangezien dat ongepast is, hebben we het dus over zoiets banaals als het weer.”

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s